نابسامانى در دين را دارند؛ «... وَ يَقُولُونَ نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَ نَكْفُرُ بِبَعْضٍ وَ يُريدُونَ انْ يَتَّخِذُوا بَيْنَ ذلِكَ سَبيلًا» «١» (كافران) مى‌گويند: به برخى ايمان مى‌آوريم و به برخى كافر مى‌شويم و مى‌خواهند ميان اين دو، راه ديگرى انتخاب كنند.
ضرورت تعادل‌ اگر اسلام را به شكل تبليغ در قرآن ٢٥٧ راه و رسم معصومين عليهم السلام ص : ٢٥٦ انسانى تصوّر كنيم، انسانى خواهد شد با اندامى زيبا، متناسب، كامل و هماهنگ كه هر يك از آنها ضرورى و كارآمد است و بايد سالم و شاداب بماند و در جاى خود به كار گرفته شود در غير اين صورت، تعادل و تناسبش دچار نوسان شده، از جمال و كمالش مى‌كاهد و كارآيى و كمال‌بخشى آن را دچار اخلال كرده و گاه خنثى مى‌سازد.
براى حفظ اين كارآيى و كمال و پيشگيرى از كاستى و زشتى، اصل تعادل و موازنه، ضرورت مى‌يابد و حضور و نفوذ گسترده آن در تار و پود مسائل اسلامى، بهترين دليل ضرورتش نيز مى‌باشد.
دليل ديگر، اتّكا و وابستگى برخى از مسائل اسلامى به برخى ديگر است و تعطيل و تضعيف هر يك، بر ديگرى نيز تأثير مى‌گذارد. دلايل متعدّد ديگرى بر اثبات اين مدّعا مى‌توان يافت كه با محدوديت كتاب ناسازگار است. بهترين دليل وجود هر چيز، وقوع آن است و چنان كه ياد شد، تعادل و موازنه در مجموعه عقائد، اخلاق و اعمال انسانى بسان خورشيد خودنمايى مى‌كند كه براى تكميل بحث به گوشه‌اى از آن اشاره خواهيم كرد ولى پيش از آن، به سخن نغز و ارزنده‌اى از رسول خدا صلى الله عليه و آله در اين باره توجه كنيد:
«مَنْ لَمْ يَغْزُ وَ لَمْ يُحَدِّثْ نَفْسَهُ بِغَزْوٍ ماتَ عَلى‌ شُعْبَةٍ مِنَ النِّفاقِ» «٢» هر كس جهاد نكند و قصد جهاد هم نداشته باشد، بر شعبه‌اى از نفاق مرده است.