مبلّغ با تسليم در برابر خواست خدا در مدار ارتباط با او قرار مى‌گيرد و سلامت تبليغ و سرعت رسيدن به هدف را براى خويش تضمين مى‌كند؛ همان‌طور كه مبدأ پيام مى‌فرمايد:
«وَ مَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ الَى اللَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى‌ وَ الَى اللَّهِ عاقِبَةُ الْامُورِ» «١» كسى كه روى خود را تسليم خدا كند در حالى‌كه نيكوكار باشد، به دستگيره محكمى چنگ زده و فرجام كارها به سوى خداست.
همچنين قرآن مجيد از دو مبلّغ معصوم به عنوان دو قهرمان ميدان تسليم، ياد مى‌كند كه در برابر آزمايش سخت الهى، بدون كمترين تأمّلى سر تسليم فرود آوردند و بدون درنگ به انجام فرمان خدا اقدام كردند؛ آن دو، پدر و پسرى نمونه بودند: حضرت ابراهيم و حضرت اسماعيل عليهما السلام. حضرت ابراهيم عليه السلام در سنّ كهولت داراى فرزند شد، وقتى اسماعيل به سنين نوجوانى و جوانى رسيد، خداوند به پدر دستور داد كه پسر را در راه او قربانى كند، او عزمش را براى اجراى دستور خدا جزم كرد و پسر را نيز در جريان گذاشت و گفت:
«... يا بُنَىَّ انّى‌ ارى‌ فِى الْمَنامِ انّى‌ اذْبَحُكَ فَانْظُرْ ما ذا تَرى‌ ...» «٢» پسرم! من در خواب ديدم كه تو را ذبح مى‌كنم، نظر تو چيست؟
پسر نيز بدون چون و چرا اعلام كرد:
«قالَ يا ابَتِ افْعَلْ ما تُؤْمَرُ سَتَجِدُنى‌ انْ شاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّابِرينَ» «٣» [در پاسخ‌] گفت: «اى پدر! هر چه دستور دارى اجرا كن، به خواست خدا مرا از صابران خواهى يافت!» آنان بدين سان، پر شكوهترين صحنه تسليم در برابر امر خدا را آفريدند و اسوه‌