از اين رو، مسلمانان از روى حسّ نوع دوستى براى تيره‌بختى و بدفرجامى همنوعان خود، دل مى‌سوزانند و تلاش مى‌كنند با تبليغ پيام الهى همه آنان را به سوى چشمه زلال و گواراى معارف الهى فراخوانند و از دوزخ جهل و تباهى رهايى بخشند. اين روحيه در وجود رهبر عظيم‌الشأن اسلام صلى الله عليه و آله در اوج خود بود، چنانكه خداوند به او فرمود:
«لَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ الَّا يَكُونُوا مُؤْمِنينَ» «١» گويى مى‌خواهى جان خود را از شدّت اندوه از دست بدهى به خاطر اينكه آنها ايمان نمى‌آورند! و نظر به اينكه رسول اكرم صلى الله عليه و آله در هر زمينه‌اى اسوه است، مسلمانان نيز بايد از چنين روحيه‌اى برخوردار باشند و هر چه ايمان فرد، قويتر باشد، دلسوزى و تب و تاب تبليغ و هدايت نيز در او بيشتر خواهد بود، چنانكه اهل بيت عليهم السلام در اين ميدان پيشگام هستند و حضرت باقر عليه السلام مى‌فرمايد:
«مِحْنَةُ النَّاسِ عَلَيْنا عَظيمَةٌ، انْ دَعَوْناهُمْ لَمْ يُجيبُونا وَ انْ تَرَكْناهُمْ لَمْ يَهْتَدُوا بِغَيْرِنا» «٢» مشكل مردم بر دوش ما سنگينى مى‌كند؛ اگر آنها را [به سوى حق‌] بخوانيم، اجابتمان نمى‌كنند و اگر رهايشان سازيم به وسيله ديگران، هدايت نمى‌شوند.
اين روحيه در طول تاريخ، مسلمانان را به‌طور عموم و عالمان و مبلّغان دلسوز اسلامى را به‌طور خصوص برانگيخته تا به تبليغ و ارشاد مردم بپردازند و در اين راه علاوه بر چشم‌پوشى از رفاه و آسايش، هرگونه سختى، زخم زبان، محروميت، آوارگى و ... را به جان بخرند و معارف جانبخش اسلام را در جاى جاى زمين به دلهاى تفتيده برسانند و بر امّت محمّدى صلى الله عليه و آله بيفزايند.
٣- ارزش بودن تبليغ‌ ابلاغ پيام الهى، جدا از آن كه به اهداف عالى و مقدّس خود برسد يا نرسد خود از