برآنان بخواند و آنها را تزكيه كند و كتاب و حكمتشان بياموزد گرچه پيش از آن در گمراهى آشكار بودند.
چنين مواردى تكليف مبلّغان الهى را به‌وضوح روشن مى‌سازد كه به كارگيرى حكمت در عمليات پيام رسانى، امرى ضرورى و اجتناب‌ناپذير است، همانطور كه قرآن بر آن تصريح مى‌كند.
«ادْعُ الى‌ سَبيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ ...» «١» (مردم را) با حكمت به راه پروردگارت بخوان.
بزرگان ما دعوت حكيمانه را به دو نوع تفسير كرده‌اند:
١- رساندن پيام با براهين محكم و منطقى:
تبليغ در قرآن ١٧٣ ديدگاه قرآن ص : ١٧٢ اين تفسير به محتواى پيام مربوط مى‌شود و نظر بيشتر مفسّران از جمله؛ شيخ طوسى در تبيان، طبرسى در مجمع‌البيان، زمخشرى در كشّاف و ... چنين است.
براساس اين تفسير، مبلّغ بايد در تبيين و تشريح پيام الهى اعم از آيات و روايات معصومين عليهم السلام- آنجا كه خود سخن مى‌گويد- سنجيده، متين و مستدلّ سخن بگويد، در تفسير و نقل آيه و روايت و سخنان بزرگان دقّت كند، از گفته‌هاى بى‌پايه، بى‌سند، مستهجن و خلاف عقل بشدّت بپرهيزد.
٢- پيام‌رسانى با روشى حكيمانه و واقع‌بينانه: اين تفسير به شكل و شيوه دعوت مربوط مى‌شود و براساس آن، مبلّغ بايد واقعيتهاى جامعه و مخاطبان خويش را در نظر بگيرد و سنجيده و حساب شده، روشى عاقلانه در پيش گيرد و با حكمت و درايت به پيامگير نزديك شود و به مقتضاى حال، پيام را برساند. «٢» خير كثير واژه حكمت، بيست بار در قرآن تكرار شده، در برخى آيات همراه قرآن و در برخى‌