مبلّغان بكاهند يا به‌طور كلى جلو آنان را سدّ كنند.
- مرفّهان بى‌درد، حضرت نوح عليه السلام را در فشار گذاشتند كه از مستضعفان مؤمن، روى برتابد و آنان را طرد كند تا به او ايمان آورند ولى آن پيامبر بزرگ، با تمام نيرو در برابر آنها ايستاد و با شجاعت اعلام كرد:
«... وَ ما انَا بِطارِدِ الَّذينَ امَنُوا انَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ وَ لكِنّى‌ اريكُمْ قَوْماً تَجْهَلُونَ وَ يا قَوْمِ مَنْ يَنْصُرُنى‌ مِنَ اللَّهِ انْ طَرَدْتُهُمْ افَلا تَذَكَّرُونَ» «١» و من، آنها را كه ايمان آورده‌اند (به خاطر شما) طرد نمى‌كنم؛ چرا كه آنان پروردگارشان را ملاقات خواهند كرد، ليكن شما را گروهى جاهل مى‌بينم. اى ملّت من! اگر من آنان را طرد كنم، چه كسى در برابر خدا ياريم خواهد كرد؟ آيا به خود نمى‌آييد؟
چنين پيشنهاد ابلهانه‌اى را مترفان قريش نيز مطرح كردند و به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله گفتند، اگر افراد مستضعفى چون صهيب، خباب، بلال، عمّار و مانند اينها را طرد كنى، ما گردت جمع شده، ايمان مى‌آوريم. «٢» قرآن مجيد براى مقابله با اين پيشنهاد به پيامبر صلى الله عليه و آله چنين رهنمود داد:
«وَ لا تَطْرُدِ الَّذينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدوةِ وَالْعَشِىِّ يُريدُونَ وَجْهَهُ ما عَلَيْكَ مِنْ حِسابِهِمْ مِنْ شَىْ‌ءٍ وَ ما مِنْ حَسابِكَ عَلَيْهِمْ مِنْ شَىْ‌ءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَكُونَ مِنَ الظَّالِمينَ» «٣» و كسانى را كه صبح و شام پروردگارشان را مى‌خوانند و او را مى‌خواهند، از خود دور مكن نه چيزى از حساب آنها بر توست و نه چيزى از حساب تو بر آنهاست، اگر آنها را طرد كنى از ستمگران خواهى بود! آن حضرت نيز طبق همين رهنمود، مؤمنان واقعى را- از هر رنگ و نژادى بودند- بر