مى‌گيرد و از شرّ وسوسه‌هاى شيطان درامان مى‌ماند؛ مبلّغان معصوم چون بالاترين درجه اخلاص را دارا هستند، از اين مصونيّت نيز به طور ١٠٠% بهره‌مندند و شيطان، خود درباره مخلَصان گفته است:
«... وَ لَاغْوِيَنَّهُمْ اجْمَعينَ الَّا عِبادَكَ مِنْهُمُ الُمخْلَصينَ» «١» همه بندگانت را گمراه مى‌كنم، مگر بندگان مخلَصت را.
مبلّغان غير معصوم نيز به همان اندازه كه بر اخلاص خويش بيفزايند، به مقام مخلصان نزديكتر مى‌شوند و از حيطه وسوسه‌هاى شيطان فاصله مى‌گيرند.
٤/ ٣- نصيحت و امانت‌ واژه «نُصح» كه مقابل «غَشّ» است به معناى پيشنهاد كار يا سخن خوب به مخاطب است كه خالصانه و از روى دلسوزى باشد و گوينده هيچ‌گونه غرض شخصى و نفع دنيوى خويش را در نظر نگيرد همانطور كه به عسل خالص مى‌گويند «ناصح‌العمل» «٢» شهيد مطهرى در اين باره مى‌گويد:
نصح يعنى سخنى كه خلوص داشته باشد، يعنى از كمال خيرخواهى گوينده و از سوز دل او برخاسته باشد. آن كسى «داعى الى‌الله» است و مبلّغ پيام الهى مى‌تواند باشد كه سخنش «نصح» باشد، يعنى هيچ انگيزه‌اى جز خير و مصلحت مردم نداشته باشد. «٣» منظور از امانتدارى در تبليغ نيز اين است كه مبلّغ، پيام الهى را بدون هيچ‌گونه تغيير و تبديل يا كم و زياد كردن به مردم برساند و در پيامگيرى و پيامگزارى امين باشد.
امين كسى است كه نه چيزى بر مورد امانت بيفزايد و نه چيزى از آن بكاهد. اگر كسى بخواهد از طرف خود چيزى بر مورد امانت بيفزايد، لازمه آن اين است كه امانت الهى ناقص باشد در حالى كه دين، كامل و تام از طرف خداوند نازل شد و اگر بخواهد چيزى از امانت‌