فروتنى، فضيلت را گسترش مى‌دهد. تكبّر، زشتى را آشكار مى‌سازد.
همچنين، سبب سازمان يافتن همه كارها از جمله تبليغات خواهد شد؛ همان امام فرمود:
«بِخَفْضِ الْجَناحِ تَنْتَظِمُ الْامُورُ» «١» با فروتنى، كارها سامان مى‌يابد.
سازشكارى ممنوع:
آنچه پيرامون نرمخويى و فروتنى بيان كرديم، هرگز به معناى سازش و كنار آمدن با دگرانديشان و صاحبان زر و زور و تزوير نيست؛ چنين كارى با اساس شريعت و رسالت تبليغ به كلى بيگانه و به‌طور قطع مورد خشم خداست و پيام‌آور الهى هرگز تن به چنين كارى نخواهد داد و انعطاف پذيرى و نرمش را تا جايى مد نظر قرار مى‌دهد كه به اصول پيام كمترين آسيبى وارد نشود و به اهداف آن لطمه نخورد.
در تاريخ آمده است كه نمايندگان قبيله «ثقيف» در ماه رمضان سال نهم هجرى به مدينه آمدند تا ضمن گفتگو با پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله، به آيين او بگروند. آنان به حضور رهبر اسلام رسيدند و براى پذيرش اسلام، سه شرط قرار دادند: ١- رسول خدا صلى الله عليه و آله بت «لات» را تا سه سال منهدم نكند. ٢- آنها را از اقامه نماز معذور دارد. ٣- انهدام «لات» را به خود آنها واگذار نكند. رسول اكرم صلى الله عليه و آله تنها پيشنهاد سوم را پذيرفت و دستور داد بت «لات» را تخريب كنند و در مورد پيشنهاد دوم نيز فرمود.
«امَّا الصَّلاةُ فَانَّهُ لا خَيْرَ فى‌ دينٍ لا صَلاةَ فيهِ» «٢» اما در مورد نماز، (بدانيد كه) دينى كه نماز ندارد، هيچ خير و فايده‌اى در آن نيست.
قرآن مجيد از توطئه به سازش كشاندن پيامبر صلى الله عليه و آله از سوى مشركان، پرده برداشته و به آن حضرت چنين هشدار مى‌دهد:
«فَلا تُطِعِ الْمُكَذِّبينَ وَدُّوا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ وَ لا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍ مَهينٍ‌