اگر ما براى مقاصد اسلامى، براى مقاصدى كه انبيا خودشان را به آب و آتش زدند، اولياى عظام خودشان را به كشتن دادند، [دشمنان اسلام‌] علماى بزرگِ اسلام را آتش زدند، سر بريدند، حبس كردند، تبعيد كردند، حبسهاى طولانى كردند، اگر چنانچه ما براى مقاصد اسلام، بترسيم دين نداريم! [مگر] ديندار هم براى اينكه خرقه را از اين عالم خالى كند، مى‌ترسد؟ اگر ما ماوراى اين عالم را اعتقاد داشته باشيم، بايد شكر كنيم كه در راه خدا كشته بشويم و برويم در صف شهدا ... ما از چه بترسيم؟ «١» ١٠/ ٣- فروتنى و برخورد خوش‌ در عمليات پيام‌رسانى، ميان پيامگزار و پيامگير، ارتباط فكرى و عاطفى برقرار مى‌شود كه بايد در فضايى صميمى و دور از هرگونه كدورت و بيگانگى انجام گيرد و گرنه تأثير چندانى در مخاطب نخواهد گذاشت، فروتنى و برخورد خوش مبلّغ، چنين فضايى را آماده مى‌كند، علاوه بر اين‌كه خداوند، به عنوان مبدأ پيام، همواره رحمت و مهربانى‌اش بر خشم و غضبش پيشى مى‌گيرد؛ امير مؤمنان عليه السلام در دعايى مى‌فرمايد:
«يا مَنْ سَبَق تبليغ در قرآن ١٣٠ ب - عوامل برونى:
ص : ١٢٨ َتْ رَحْمَتُهُ غَضَبَهُ» «٢» رسول گرامى اسلام، مدارا و خوش‌برخوردى با مردم را يك دستور كلى براى همه پيامبران دانسته، مى‌فرمايد:
«انَّا امِرْنا مَعاشِرَ الْانْبِياءِ بِمُداراةِ النَّاسِ كَما امِرْنا بِاداءِ الْفَرائِضِ» «٣» ما گروه پيامبران، دستور يافته‌ايم كه با مردم مدارا كنيم، چنان‌كه فرمان يافته‌ايم واجبات را به جا آوريم.
روايت گوياى آن است كه خوش برخوردى و ملايمت، لازمه منصب پيامبرى است كه مهمترين وظيفه آن، تبليغ و هدايت است و هركس در مسند تبليغات قرار مى‌گيرد،