قَليلًا فَوَيْلٌ لَهُمْ مِمَّا كَتَبَتْ ايْديهِمْ وَ وَيْلٌ لَهُمْ مِمَّا يَكْسِبُونَ» «١» پس واى بر آنها كه نوشته‌اى با دست خود مى‌نويسند سپس مى‌گويند اين از طرف خداست تا آن را به بهاى اندكى بفروشند. پس واى بر آنها از آنچه با دست نوشتند و واى بر آنها از آنچه از اين راه به دست آوردند! همچنين ساحت هر پيامبرى را از چنين كارى منزّه دانسته، مى‌فرمايد:
«ما كانَ لِبَشَرٍ انْ يُؤْتِيَهُ اللَّهُ الْكِتابَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبَوَّةَ ثُمَّ يَقُولُ لِلنَّاسِ كُونُوا عِباداً لى‌ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ لكِنْ كُونُوا رَبَّانيينَ بِما كُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْكِتابَ وَ بِما كُنْتُمْ تَدْرُسُونَ» «٢» هيچ انسانى را- كه خداوند كتاب آسمانى و حكم و نبوّت به او داده- نشايد كه به مردم بگويد:
بندگان من باشيد نه بندگان خدا! بلكه (بايد بگويد:) به سبب آن كه كتاب (آسمانى) تعليم مى‌داديد و درس مى‌خوانديد، علماى دين‌ تبليغ در قرآن ١٠٠ تبليغ عملى:
ص : ٩٨ باشيد.
نكته ظريف آيه در اين است كه بيان مى‌كند هر كسى از سوى خدا نبوت و مأموريت تبليغ مى‌يابد، به‌گونه‌اى مهذّب و تربيت يافته است كه ديگر امكان ندارد نسبت به پيام خيانت ورزد و از مسير صحيح مأموريت انحراف يابد. بلكه هر بشرى كه نعمت حكم و نبوت و كتاب را از سوى خدا دريافت كند، در راستاى مشيت الهى و خواست و خشنودى او گام برمى‌دارد و آنچه در شأن و شايسته اوست، هدايت و فراخوان مردم به‌سوى معبود واقعى است. «٣» اين تعبير را به شكل صريح و هشدار دهنده‌اى در آيه ديگر چنين بيان مى‌كند:
«ما كانَ لِنَبىٍّ انْ يَغُلَّ وَ مَنْ يَغْلُلْ يَأْتِ بِما غَلَّ يَوْمَ الْقِيامَةِ ...» «٤»