الهى بكاهد، لازمه آن اين است كه امانت الهى به اندازه نياز پيش‌بينى نشده، بازگشت هر زياده و كاهشى در اين‌گونه موارد به نقيصه است. «١» به همين دليل، همه پيام‌آوران الهى از اين دو ويژگى برخوردار بودند و مى‌گفتند:
«ابَلِّغُكُمْ رِسالاتِ رَبّى‌ وَ انَا لَكُمْ ناصِحٌ امينٌ» «٢» رسالتهاى پروردگارم را به شما ابلاغ مى‌كنم و من خيرخواه امينى براى شما هستم.
ضرورت نصح و امانت:
چنان كه ياد شد، اين دو صفت زيبا در وجود پيام‌آوران معصوم به طور قطع وجود دارد و ديگر مبلّغان الهى نيز بايد به آن آراسته گردند و گرنه از عهده تبليغ پيام خدا برنخواهند آمد. ماهيّت كار تبليغى ايجاب مى‌كند كه مبلّغ در دريافت پيام و حفظ و تبليغ آن، راه امانت را بپويد و هرگز هواى نفسانى و درخواست ديگران را در انجام وظيفه مقدّس تبليغ دخالت ندهد و تنها به محتواى پيام، مبدأ و هدف آن بينديشد و بس و هرگز به جاى حقيقت‌گويى، مصلحت‌جويى نكند و همواره اين پيام خدا را در گوش داشته باشد كه فرمود:
«انَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ انْ تُؤَدُّوا الْاماناتِ الى‌ اهْلِها ...» «٣» خداوند به شما دستور مى‌دهد كه امانتها را به اهل آنها بدهيد.
منظور از امانتها اعم از امانات الهى و مردم است؛ امانات الهى، همان امر و نهى خداست كه در قالب پيامهاى او آمده، همين‌طور معارف و معالم دينى است كه مبلّغ درصدد تبليغ آن است و بايد بدون هيچ‌گونه دخل و تصرف و اعمال نظر شخصى آنها را بيان كند.
دقّت نظر و تحقيق و موشكافى علماى گرانقدر اسلامى در تبيين معارف دينى و نقل اخبار و روايات، همچنين تطور و تكامل «علم رجال» و جرح و تعديل روات و محدّثان و مانند آن از ويژگى امانتدارى آنان حكايت مى‌كند كه همواره كوشش مى‌كردند مطالب‌