«... انَّا لَنَريكَ فى‌ ضَلالٍ مُبينٍ» «١» ما تو را در گمراهى آشكار مى‌بينيم! در پاسخ آنان- با خونسردى- فرمود:
«قالَ يا قَوْمِ لَيْسَ بى‌ ضَلالَةٌ وَ لكِنّى‌ رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمينَ» «٢» گفت: اى قوم من! هيچ‌گونه گمراهى در من نيست ولى من فرستاده‌اى از جانب پروردگار جهانيانم.
اشراف كافر قوم عاد نيز با گستاخى تمام به حضرت هود عليه السلام نسبت ناروا دادند:
«انَّا لَنَريكَ فى‌ سَفاهَةٍ وَ انَّا لَنَظُنُّكَ مِنَ الْكاذِبينَ» «٣» ما تو را در سفاهت (و سبك مغزى) مى‌بينيم و ما مسلّماً تو را از دروغگويان مى‌دانيم! ولى او با متانت و بزرگوارى با آنان برخورد كرد:
«قالَ يا قَوْمِ لَيْسَ بى‌ سَفاهَةٌ وَ لكِنّى‌ رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمينَ» «٤» گفت: اى قوم من! هيچ‌گونه سفاهت در من نيست و ليكن من فرستاده‌اى از جانب پروردگار جهانيانم.
رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله نيز حدود بيست سال از رسالت خويش را با مبارزه و جنگ و گريز گذراند؛ از خويشاوندان نزديك گرفته تا حكومتهاى قدرتمند روم و ايران با او سر ستيز داشتند، همه تهمتهايى كه به پيامبران گذشته مى‌زدند، به او نيز زدند، از هرگونه توطئه و طرح براندازى براى دين و حكومت نوپاى او دريغ نكردند، جنگ روانى و تبليغات مسموم را بر ضدّ او به اوج رساندند و ... اما هيچ يك از اينها، كوچكترين خللى در عزم راسخ و ايمان استوار آن مبلّغ الهى ايجاد نكرد، بلكه روز به روز بر اميدوارى به‌