امير مؤمنان عليه السلام نيز با تشبيه بديعى، از اقدامات غيرآگاهانه، منع كرده مى‌فرمايد:
«لا تَكُنْ فى‌ ما تُورِدُ كَحاطِبِ لَيْلٍ وَ غُثاءِ سَيْلٍ» «١» در اقدامى كه مى‌كنى چون هيزم كن شب و خس و خاشاك سيل آورده مباش! كه ندانى چه مى‌كنى، كجا مى‌روى، كجا مى‌برى! راهنمايى ناآگاهانه در كارهاى عادى و روزمرّه نيز خطرآفرين و زيانبار است تا چه رسد به راهنمايى دينى كه با سرنوشت فرد و جامعه پيوند دارد؛ اگر مسافرى در فرودگاه، شماره پرواز و مقصد خود را از شخص بى‌اطلاعى بپرسد، او ناآگاهانه شماره پرواز و هواپيمايى را به او نشان دهد كه در جهت مخالف مقصد آن مسافر حركت مى‌كند، تصور كنيد با يك راهنمايى غير مسؤولانه چه مشكلاتى براى او بروز مى‌كند و چه عذاب وجدانى براى آن راهنماى ناآگاه پيش مى‌آيد! حال اگر مبلّغ ناآگاهى پيام‌گران متعدّدى را از روى بى‌بصيرتى و ناآگاهى راهنمايى كند، خسارت جبران‌ناپذيرى به عمر و زندگى آنان وارد مى‌سازد و خود نيز در برابر چنين رويكردى مسؤول خواهد بود. پس بى‌بصيرتان و ناآگاهان نبايد به تبليغ دينى دست يازند چرا كه چنين تبليغى، هم مبلّغ را از مقصود- كه قرب الى‌الله است- باز مى‌دارد و هم پيامگير را از مقصد دور مى‌كند. اين دو نتيجه، از دو سخن گرانقدر حضرت صادق عليه السلام به دست مى‌آيد كه فرمود:
«ما عَلِمْتُمْ فَقُولُوا وَ ما لَمْ تَعْلَمُوا فَقُولُوا اللَّهُ اعْلَمُ؛ انَّ الرَّجُلَ لَيَنْتَزِعُ الْايَةَ مِنَ الْقُرآنِ يَخِرُّ فيها ابْعَدَ ما بَيْنَ السَّماءِ وَالْارْضِ» «٢» آنچه را مى‌دانيد بگوييد و آنچه را نمى‌دانيد، [به خدا واگذاريد و] بگوييد: خدا بهتر مى‌داند، زيرا ممكن است شخصى با برداشتِ (غلط) از يك آيه قرآن، بيش از مسافت زمين تا آسمان، سقوط كند.
و فرجام اقدام كننده بى‌بصيرت را نيز چنين ترسيم مى‌كند: