خاصّى نيز برخوردار باشند تا بتوانند به نحو احسن، رسالت خويش را به انجام رسانند و به اهداف ارزشمند پيامگزارى نائل آيند. آنچه در پى مى‌آيد، برخى از شرايط و ويژگيهايى است كه وجود آنها در پيامگزاران الهى ضرورى است و نبود يا كمبود هر يك از آنها به كارآيى پيام‌رسانى زيان مى‌رساند.
١/ ٣- آگاهى و بصيرت‌ مبلّغ پيش از هر اقدام تبليغى بايد نسبت به پيام، آگاهى عميق داشته باشد، آن را با فكر و دل باور كند، به حقانيّتش پى‌ببرد، سپس به تبليغ آن بپردازد. قرآن مجيد در اين باره به پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:
«قُلْ هذِهِ سَبيلى‌ ادْعُوا الَى اللَّهِ عَلى‌ بَصيرَةٍ انَا وَ مَنِ اتَّبَعَنى‌ وَ سُبْحانَ اللَّهِ وَ ما انَا مِنَ الْمُشْرِكينَ» «١» بگو، اين راه من است! من و پيروانم با بصيرت كامل (مردم را) به‌سوى خدا دعوت مى‌كنيم، خداوند منزّه است و من از مشركان نيستم.
قسمت نخست با صراحت اعلام مى‌كند كه رهبر بزرگ اسلام نسبت به پيامى كه ابلاغ مى‌كند بصيرت كامل دارد و به آنچه يقين كرده، دعوت مى‌كند و بدون علم و آگاهى سخن نمى‌گويد:
خداى سبحان در بسيارى از آيات قرآن كريم مسأله توحيد را به نبى اكرم صلى الله عليه و آله آموخت؛ در هر موردى كه مى‌گويد «قل» يعنى خودت مضمون آن را كه «مقول» است، بياب، مشاهده كن و بعد به مردم برسان، نه اينكه فقط به مردم ابلاغ كن. «٢» بخش ديگر آيه نيز ضمن آنكه امّت پيامبر را به تبليغ اسلام فرامى‌خواند، تصريح دارد كه مبلّغ بايد به پيام الهى، بصيرتى ژرف داشته باشد و مانند پيامبر، آن را با تمام وجود درك كند تا بتواند با قرار گرفتن در صراط مستقيم- كه همان راه پيامبر صلى الله عليه و آله است-