«انَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَالَّذينَ امَنُوا فِى‌الْحَيوةِ الدُّنْيا وَ يَوْمَ يَقُومُ الْاشْهادُ» «١» براستى، ما پيامبران خود و كسانى را كه ايمان آورده‌اند، در زندگى دنيا و (در آخرت) روزى كه گواهان به‌پا مى‌خيزند، يارى مى‌دهيم! مبلّغان الهى نيز مادامى كه به وظيفه خطير تبليغ اهتمام ورزند، از سوى خداوند، تأييد مى‌شوند؛ چنين تأييدى ممكن است به شكل موفّقيت، گيرايى سخن، نفوذ كلمه، آمادگى اسباب و وسائل پيشرفت كار و مانند آن باشد، يا در قالب امدادهاى غيبى، چنان كه امام صادق عليه السلام به هشام بن حكم- آن عالم برجسته‌اى كه با دانش و زبان خويش، اسلام راستين را تبليغ مى‌كرد- فرمود:
«يا هُشامُ لا تَزالُ مُؤَيَّداً بِرُوحِ الْقُدُسِ ما نَصَرْتَنا بِلِسانِكَ» «٢» اى هشام! مادامى كه با زبانت به ما مدد مى‌رسانى، به وسيله روح‌القدس تأييد مى‌شوى! و آن مبلّغ راستين گفته است: با اطمينان به اين سخن امام، هيچ‌گاه در بحث و مناظره در نماندم. «٣» زيرا مبلّغان، سربازان جهادگر و پرتلاشى هستند كه در ميدانهاى جهاد تبليغى به مصاف خصم دين مى‌روند و خداوند به آنان چنين وعده داده است:
«وَالَّذينَ جاهَدُوا فينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا وَ انَّ اللَّهَ لَمَعَ الُمحْسِنينَ» «٤» آنها كه در راه ما جهاد كنند، قطعاً به راههاى خود هدايتشان خواهيم كرد و خداوند همراه نكوكاران است.
٣- ويژگيها با توجه به جايگاه رفيع و نقش ارزنده‌اى كه مبلّغان الهى در راهنمايى قافله بشرى برعهده دارند، وظيفه خطير و پراهميّت آنها ايجاب مى‌كند كه از شايستگى و برازندگى‌