شد، نخست خود خداوند در چنين جايگاهى قرار دارد و در مرحله اجرا اين نقش عظيم و ارزنده را برعهده برگزيدگان خود قرار داده و فرموده است:
«انَّ اللَّهَ اصْطَفى‌ ادَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ ابْراهيمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَى الْعالَمينَ» «١» خداوند، آدم و نوح و آل ابراهيم و آل عمران را بر جهانيان برترى داد.
همچنين آنان را در رفيعترين جايگاهها قرار داد كه همواره نام و ياد او را به ديگران بياموزند و زمين و زمان را با عطر دل‌انگيزش بياميزند؛ «فى‌ بُيُوتٍ اذِنَ اللَّهُ انْ تُرْفَعَ وَ يُذْكَرَ فيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فيها بِالْغُدُوِّ وَالْاصالِ» «٢» در خانه‌هايى كه خداوند اجازه داده رفيع باشند و نامش در آنها برده شود و صبح و شام در آنها تسبيح او گويند.
آنگاه آن برگزيدگان معصوم را به ابلاغ پيام خويش برانگيخت؛ «... جاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّناتِ وَ بِالزُّبُرِ وَ بِالْكِتابِ الْمُنيرِ» «٣» پيامبرانِ امّتها، با دلايل روشن و كتابهاى پند و اندرز و كتاب نورانى نزد آنان آمدند.
و ايمان به آنان را همچون ايمان به خود، لازم و ضرورى شمرد و فرمود:
«... فامِنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ وَ انْ تُؤْمِنُوا وَ تَتَّقُوا فَلَكُمْ اجْرٌ عَظيمٌ» «٤» پس به خدا و پيامبرانش ايمان بياوريد و اگر ايمان بياوريد و تقوا پيشه كنيد، پاداش بزرگى خواهيد داشت.
و در نهايت، اطاعت و سركشى از فرمان آنان را همچون پيروى و نافرمانى از خويش دانست و فرمود: