بخش دوّم پيامگزار ١- تعريف‌ داعيه در لغت چنين معنى شده است.
«الدَّاعِيَةُ الَّذى‌ يَدْعُو الى‌ دينٍ اوْ فِكْرٍ» «١» ؛ دعوتگر كسى است كه مردم را به آيين يا تفكّرى مى‌خواند و در تعريف اصطلاحى آن گفته‌اند:
پيام دهنده، فرد يا گروه يا نهادى است كه سعى دارد فكر، عقيده يا رفتارى را با ابزار خاص به ديگران منتقل نموده و بدين وسيله در مخاطب يا مخاطبين دگرگونى ايجاد كند.» «٢» نويسنده ديگرى باتوجه به انواع و ابزار پيام‌رسانى، پيام‌رسان را چنين تعريف كرده است:
اوّلين عامل تشكيل‌دهنده يك ارتباط، دهنده اطلاعات و يا دهنده پيام است؛ معلّم، سخنران، نويسنده، واعظ، خواننده، هنرمند، هنرپيشه، نقّاش، مجسّمه‌ساز، دكوراتور، گوينده تلويزيون، همگى از جمله پيام‌دهندگانى هستند كه بطور مستقيم يا غير مستقيم سعى دارند در قالبهاى مختلفى پيام خويش را به گيرندگان خود ارائه نمايند. «٣» ٢- جايگاه مبلّغ‌ نظر به اهميّت فراوان تبليغ دينى در راهنمايى رساندن انسانها به اهداف آفرينش، طبيعى است كه پيام‌رسان دينى از جايگاه بلندى برخوردار باشد. همانگونه كه پيشتر ياد