٢- مطابقت با فطرت‌ «انسان يك پايگاه آزاد انديشه دارد كه مى‌تواند از هر تأثيرى خود را مستقل نگه دارد كه از آن در زبان اسلام به «فطرت» تعبير شده است.» «١» مبدأ پيام دينى، كسى جز آفريدگار هستى نيست كه فطرت آدمى نيز يكى از آفريده‌هاى اوست. خداوند با شناخت دقيقى كه از فطرت دارد، مى‌داند كه پايگاه صادق و قابلى است كه انسان را از درون به پذيرش پيام الهى برمى‌انگيزد و او را وادار مى‌سازد كه با تمام وجود به آن پاسخ مثبت دهد، اطاعتش نمايد و با جان و دل حمايتش كند و حتى خميره فطرت آدمى را با روح پيام خود يعنى توحيد، عجين كرده و فرموده است:
«فَاقِمْ وَجْهَكَ لِلدّينِ حَنيفاً فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتى‌ فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها لا تَبْديلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذلِكَ الدّينُ الْقَيِّمُ وَ لكِنَّ اكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ» «٢» پس روى خود را متوجّه آيين پاك گردان، اين فطرتى است الهى كه خداوند انسانها را بر آن آفريده، دگرگونى در آفرينش خدا نيست، اين است آيين استوار ولى بيشتر مردم نمى‌دانند! از اين رو انسانهاى پاك فطرت، كمترين مقاومتى در برابر پيام الهى از خود نشان نمى‌دهند و به محض شنيدن آن درمى‌يابند كه با سرشتشان هماهنگ است، به همين دليل پنجره دل را به سويش مى‌گشايند و با شوق از آن استقبال مى‌كنند؛ «وَ اذا سَمِعُوا ما انْزِلَ الَى الرَّسُولِ تَرى‌ اعْيُنَهُمْ تَفيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ يَقُولُونَ رَبَّنا امَنَّا فَاكْتُبْنا مَعَ الشَّاهِدينَ» «٣» و هر زمان آياتى را كه بر پيامبر صلى الله عليه و آله نازل شده، بشنوند، چشمهايشان را مى‌بينى كه بخاطر حقيقتى كه دريافته‌اند (از شوق) اشك مى‌ريزند؛ آنها مى‌گويند: «پروردگارا ايمان آورديم، پس ما را با گواهان (و شاهدان حق، در زمره ياران پيمبر) بنويس!