جمله آخر آيه نيز بر جهانى بودن پيام الهى تصريح دارد و مراد از «الناس» همه مردمند همانگونه كه در جاى ديگر فرمود:
«وَ ما ارْسَلْناكَ الَّا كافَّةً لِلنَّاسِ بَشيراً وَ نَذيراً وَ لكِنَّ اكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ» «١» تو را جز بشارت دهنده و بيم‌دهنده براى همه مردم نفرستاديم، ولى بيشتر مردم نمى‌دانند.
همچنين مى‌توان گفت: ١- پيام الهى آنچه را نياز بشر است عرضه كرده و از ويژگيهاى منحصر به فردى برخوردار است كه در پيامهاى ديگر يافت نمى‌شود و ديگران هرچه بگويند، همسنگ آن نخواهد شد. ٢- پيام خدا حق است و اگر كسى جز آن چيزى بياورد، باطل و ياوه است، پس اين پيام الهى است كه همه جايى، همگانى و همه‌گاهى، پايدار خواهد ماند! ج- كارآيى‌ گستره نفوذ معنوى پيام، مى‌تواند محك ارزشمندى آن محسوب شود. به اين معنا كه هر چه پيام از محتواى بهترى برخوردار باشد، كاربرد و نفوذ بيشترى خواهد داشت و با دلايلى كه در بخشهاى پيش آورديم، نشان داديم كه پيام الهى داراى غنى‌ترين محتواست و از نظر مبدأ و ويژگيهاى متعدد، منحصر به فرد است و در نتيجه كاربردى سريع، عميق و گسترده نيز خواهد داشت كه در دو بعد افقى و عمودى قابل بررسى است.
١- كاربرد افقى:
منظور از كاربرد افقى، گستره نفوذ پيام در زمان و مكان است كه در سطوح مختلف جامعه‌ها و اقشار گوناگون مردم، جريان مى‌يابد؛ پيام اسلام به طور برق‌آسا در كمتر از يك ربع قرن، همه شبه جزيره عربستان را تحت تأثير خويش قرار داد و رسول اكرم صلى الله عليه و آله در سالهاى آخر عمر به دعوت ديگر نقاط دنيا همّت گماشت و با ارسال نامه و اعزام نماينده، جهانى شدن اسلام را آغاز كرد و خداوند نيز به او چنين نويد داد:
«اذا جاءَ نَصْرُاللَّهِ وَالْفَتْحُ وَ رَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فى‌ دينِ اللَّهِ افْواجاً» «٢»