«انَّا سَنُلْقى‌ عَلَيْكَ قَوْلًا ثَقيلًا» «١» ما بزودى سخنى سنگين به تو القا خواهيم كرد.
همچنين بلند مرتبه و حكيم است؛ «وَ انَّهُ فى‌ امِّ الْكِتابِ لَدَيْنا لَعَلِىٌّ حَكيمٌ» «٢» و همانا قرآن در امّ‌الكتاب (لوح محفوظ) نزد ما، بلند پايه و استوار است.
ولى از سوى ديگر، بسيار صريح، روشن، آسان فهم و بدون اغلاق و پيچيدگى است؛ «... قَدْ جائَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَ كِتابٌ مُبينٌ» «٣» از طرف خدا، نور و كتاب آشكارى به سوى شما آمد.
براين اساس، هيچ‌گونه تاريكى و ابهام و پنهانكارى در پيام الهى نيست و مخاطبان آن به آسانى آن را درك مى‌كنند و هركس به زبان عربى- كه زبان قرآن است- آشنا باشد، معناى آيات زيباى آن را مى‌فهمد، همانگونه كه معناى جملات ديگر عربى را مى‌فهمد و بناى خداوند نيز بر اين بوده كه مردم پيامش را به آسانى دريابند، از اين رو فرمود:
«وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ» «٤» ما قرآن را براى يادگيرى، آسان ساختيم، آيا كسى هست كه متذكّر شود؟
و اين ساده‌گويى، هرگز از متانت و وزين بودن آن نمى‌كاهد و هيچ منافاتى با عميق بودن و بطن و تأويل داشتن آيات الهى ندارد، بلكه از نشانه‌هاى اعجاز و الهى بودن آنهاست كه عميقترين مطلب را در ساده‌ترين جملات و زيباترين شكل براى مردم بيان مى‌كنند تا هر كس به اندازه فكر و ظرفيت علمى خويش، از آن بهره‌مند گردد.