به‌طور قطع، اين كتابى شكست‌ناپذير است؛ هيچ‌گونه باطلى، نه از پيش رو و نه از پشت سر به سراغش نمى‌آيد چرا كه از سوى خداوند حكيم و شايسته پرستش، فرود آمده است! همچنين نه بامسائل علمى، نقض مى‌شود و نه بامسائل دينى «١» (كه‌در اديان ديگر هست.)
٢- ترديد بردار نبودن‌ پيام الهى به‌گونه‌اى است كه از يكسو صدور خود از مبدأ الهى را ثابت مى‌كند و هرگونه شك و ترديد را مى‌زدايد و از سوى ديگر متن و محتواى خود را محكم و يقينى مى‌داند و هيچ ريب و شكّى را به متن خود راه نمى‌دهد:
«وَ ما كانَ هذَا الْقُرآنُ انْ يُفْتَرى مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ لكِنْ تَصْديقَ الَّذى‌ بَيْنَ يَدَيْهِ وَ تَفْصيلَ الْكِتابِ لا رَيْبَ فيهِ مِنْ رَبِّ الْعالَمينَ» «٢» امكان ندارد كه اين قرآن به جز خدا نسبت داده شود و ليكن تصديق كننده كتابِ پيش از خود و تفصيل آن است؛ شكى در آن نيست؛ از جانب پروردگار جهانيان است.
آيت‌اللّه جوادى آملى در اين باره مى‌نويسد:
يكى از مهمترين چيزهايى كه قرآن روى آن تكيه دارد، مسأله ادّعا و دعوت است؛ قرآن مجيد يك ادّعا و داعيه دارد و يك دعوت؛ ادّعايش اين است كه كلام خداست و دعوتش به معارف و اصول دين است ... هم محتواى پر بار قرآن، مصون از ريب و شك است و ريب‌بردار نيست و هم ادّعاى قرآن، كه كلام خداست، ريب بردار نيست. هم سند، هم متن، هم استناد اين كلام به خدا و هم محتواى اين كلام و هم داعيه‌اش و هم دعوتش، همه مصون از شك‌اند.» «٣» ٣- متين و مبين بودن‌ پيام خدا از يكسو متين، وزين، سنجيده و سنگين است و از سبك‌گويى، شوخى، گزافه بافى و سخنان كم‌مغز و متزلزل مبرّاست، همانطور كه خود مى‌گويد: