اهداف، آرمان و اراده مبدأ است كه پيام را ابداع و ارسال كرده است و به همين دليل تحت تأثير دانش، توان و جايگاه مبدأ در جهان هستى و صفات و خصوصيات او قرار مى‌گيرد و مى‌تواند آيينه تمام نماى مبدأ خويش باشد و از درايت و عقل و انديشه او خبر دهد، چنان‌كه امير مؤمنان عليه السلام مى‌فرمايد:
«يُنْبِى‌ءُ عَنْ عَقْلِ كُلِّ امْرِءٍ لِسانُهُ وَ يَدُلُّ عَلى‌ فَضْلِهِ بَيانُهُ» «١» زبان هر كس از خرد وى خبر مى‌دهد و سخنش گواه دانش اوست.
يعنى هر چه شخص از كمالات بيشترى برخوردار باشد، محتواى پيام او نيز عاليتر خواهد بود. پيام الهى نيز از اين قانون مستثنى نيست، همان‌گونه كه امام على عليه السلام در اين باره مى‌فرمايد:
«فَتَجَلَّى لَهُمْ سُبْحانَهُ فى‌ كِتابِهِ مِنْ غَيْرِ انْ يَكُونُوا رَأَوْهُ بِما اراهُمْ مِنْ قُدْرَتِهِ» «٢» خداوند سبحان در قرآن مجيد، با قدرت نمايى خويش، براى مردم، تجلّى كرد، بدون آنكه آنان او را ببينند.
همان‌گونه كه قدرتش را نشان داد، علم و نعمت، لطف و رحمت، حيات و بصيرت و ديگر صفات كمال خويش را نيز به آنان نمود و از اسماى حسناى خود سخن گفت تا مخاطبانش بدانند كه پيام الهى چون از مبدأ خير و بركت و نيكى و سعادت صادر شده و همه خوبيها در او جمع است و ناروا در ساحت مقدسش راه ندارد، پيام او نيز، چه از نظر محتوا و چه از نظر شكل و قالب، عاليترين پيامى است كه صادر شده و برتر از آن، هرگز قابل تصوّر نيست. به دو آيه زير دقت كنيد:
«... وَ مَنْ اصْدَقُ مِنَ اللَّهِ حَديثاً» «٣» چه كسى از خدا راستگوتر است.