ماهيت پيام‌ پس از شناخت «مبدأ پيام»، «چيستىِ پيام» نظر مخاطب را به خود جلب مى‌كند و در گام بعدى او را به «اهداف پيام» نزديك مى‌سازد به‌شرطى كه از شرايط، ويژگيها، محتوا و كارآيى لازم برخوردار باشد، ممكن است مبلّغان حرفه‌اى با ابزار و وسايل پيشرفته، انسانها و جامعه‌هايى را در مراحل نخست پيام‌رسانى به‌سوى پيام خود جلب كنند ولى در دراز مدّت به‌علت بى‌محتوايى، نداشتن شرايط لازم يك پيام واقعى و اشباع نكردن نيازهاى روحى و روانى مردم، به شكست و انزوا و در نهايت به نابودى كامل محكوم شوند؛ فراوانى مكتبها و مرامهاى مضمحل شده در طول تاريخ صحت اين ادّعا را اثبات مى‌كند، همانطور كه قرآن مجيد، با صراحت و قاطعيت اعلام مى‌كند كه پيامهاى باطل و غير الهى در گردونه شتابان تاريخ، از مدار انديشه‌ها خارج مى‌شوند و بسان حبابى بر ديواره رودخانه‌هاى حيات‌آفرين معارف واقعى، مى‌خشكند؛ «... كَذلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَالْباطِلَ فَامَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفاءً وَ امَّا ما يَنْفَعُ النَّاسُ فَيَمْكُثُ فِى الْارْضِ كَذلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْامْثالَ» «١» خداوند، حق و باطل را چنين مَثَل مى‌زند، امّا كف (روى آب) مى‌خشكد و نابود مى‌شود ولى آنچه به مردم سود مى‌رساند، در زمين مى‌ماند. خداوند اينچنين مثال مى‌زند.