دست مردِ دزد و زنِ دزد را، به كيفر عملى كه انجام داده‌اند، به عنوان يك مجازات الهى، قطع كنيد! و خداوند عزيز و حكيم است.
آمدن اسماى حسناى الهى در آخر اين‌گونه پيامها به‌طور ضمنى اعلام مى‌كند كه پيام يادشده از سوى خداست. چنان‌كه گاهى نيز برعكس روش ياد شده عمل مى‌كند، يعنى بدون اينكه ذكرى از پيام بر ميان آورد. آن را به پيامبر صلى الله عليه و آله ابلاغ مى‌كند و پس از اجراى آن، اعلام مى‌دارد كه چنين پيامى از سوى خدا رسيده است. به داستان زير توجه كنيد؛ رسول خدا صلى الله عليه و آله، در سال چهارم هجرى، به علّت پيمان‌شكنى يهود «بنى نضير» به آنان حمله كرد ولى يهوديان پيش از آنكه نيروهاى اسلام به آنان دست يابند، در دژهاى استوار خود سنگر گرفتند و پس از آنكه شش روز در محاصره مسلمانان قرار داشتند، پيامبر صلى الله عليه و آله دستور داد برخى از درختان خرماى آنها را قطع كنند يا بسوزانند. چنين كارى سبب وحشت بنى‌نضير شد و با شرايطى به تسليم تن دادند و از مدينه كوچ كردند، ولى پيش از تسليم شدن، به انهدام درختان خرما از سوى پيامبر صلى الله عليه و آله خرده گرفتند و فرياد برآوردند كه چنين كارى از كسى كه ادّعاى پيامبرى مى‌كند بعيد است! «١» اعتراض و جوسازى يهود، عملكرد پيامبر صلى الله عليه و آله را زير سؤال مى‌برد و عدم پيشينه چنين كارى از سوى پيامبر صلى الله عليه و آله نيز اين جوسازى را دامن مى‌زد. از اين رو آيه زير نازل شد و اعلام داشت كار پيامبر صلى الله عليه و آله براساس دستورى بوده كه از سوى خدا صادر شده است؛ «ما قَطَعْتُمْ مِنْ لينَةٍ اوْ تَرَكْتُمُوها قائِمَةً عَلى‌ اصُولِها فَبِاذْنِ اللَّهِ وَ لِيُخْزِىَ الْفاسِقينَ» «٢» هر درخت با ارزش نخلى را كه قطع كرديد يا آن را به حال خود واگذاشتيد، به فرمان خدا بود و براى اين بود كه فاسقان را خوار و رسوا كند!