خلاصه‌ واژه تبليغ كه مرادف بلاغ و معادل واژه‌هاى دعوت، دعايه و اعلام است، امروزه در عرف جامعه، بار منفى دارد و عملى ضد ارزش تلقى مى‌شود ولى در اصطلاح اسلامى و قرآنى، عملى ارزشمند است و به معناى شناساندن خوبيها و تشويق به انجام آن و ترسيم بديها و نشان دادن راه گريز از آنهاست.
فرمان عقل، نوع دوستى، ارزش بودن تبليغ، جاويد و جهانى بودن اسلام و خنثى‌سازى تبليغات زهرآگين، از جمله دلايلى است كه وجود تبليغات دينى را ضرورى مى‌سازد.
تبليغ دينى با اساس اديان الهى- توحيد- عجين شده و كارى است كه در مرحله اوّل توسّط خدا، سپس به دست پيامبران، امامان و عالمان دينى انجام مى‌پذيرد و تا آنجا ارزنده است كه قرآن مجيد، هدايت يك نفر را بسان هدايت همه انسانها قلمداد كرده است و همه نخبگان امّت اسلامى را به انجام اين وظيفه خطير فرامى‌خواند.
تبليغ پيام الهى، نقشى اساسى را در تكامل جامعه بشرى به‌عهده داشته و دارد و هيچ عنصر ديگرى نمى‌تواند جايگزين اين پديده مبارك گردد و قرآن مجيد با يادآورى دو نعمت ارزشمند «تعليم قرآن» و «تعليم بيان» از سويى بر اهميت تبليغ صحّه گذاشته و از سوى ديگر ارتباط تنگاتنگ قرآن و تبليغ را نشان داده است.
اهداف تبليغات دينى به سه دسته: كوتاه مدت، دراز مدت يا عالى و نهايى تقسيم مى‌شود.
اهداف ميانى، مقدمه رساندن مخاطب به اهداف عالى و مجموع اهداف ميانى و عالى عهده‌دار رساندن مؤمن به هدف نهايى است كه از آن به «قرب الهى» تعبير مى‌شود.
پيامبران الهى، بنيانگذار تبليغ بوده‌اند و پديده تبليغ با نبوت همگون است، همينطور همه پيامبران الهى مبلغ بوده‌اند.