اصل چهارم: مبارزه با خرافات‌ خرافات به: حديث دروغ، افسانه، كلام باطل، سخنان پريشان، موهومات و ... گفته مى‌شود «١» و ممكن است به هر فكر و عقيده‌اى رسوخ كند و مانع انديشه سالم گردد و راه را بر عقل و خرد ببندد.
در تاريخ اديان الهى، كم نبوده‌اند خرافه پرستانى كه يا از ابتدا در برابر منطق خردمندانه مبلّغان الهى ايستادگى كردند و آن را نپذيرفتند يا در مرحله اوّل تسليم شدند، سپس به خرافه گراييدند و حقايق را واژگون كردند.
منشأ خرافات‌ افراد و گروههاى خرافه‌پرست، با ايده‌هاى متفاوتى به خرافات دل مى‌بندند كه در قرآن مجيد به برخى از آنها تصريح شده است؛ ١- تقليد كوركورانه از نياكان‌ بسيارى از ملّتها با دستاويز قراردادن حفظ آثار گذشتگان، در برابر پيامبران الهى مى‌ايستادند و پيام حق را نمى‌پذيرفتند؛ «وَ كَذلِكَ ما ارْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ فى‌ قَرْيَةٍ مِنْ نَذيرٍ الَّا قالَ مُتْرَفُوها انَّا وَجَدْنا اباءَنا عَلى‌ امَّةٍ وَ انَّا عَلى‌ آثارِهِمْ مُقْتَدُونَ» «٢»