از منبع بى‌انتهاى قرآن، بيشتر سود مى‌برد و همه امّتها- با هر سليقه و توانى- تا ابديت از اين چشمه جوشان سيراب خواهند شد بدون آنكه از جوشش و گوارايى آن كاسته گردد.
تصريح قرآن مجيد بر اينكه برخى از آياتش «محكم» و برخى «متشابه» است، سفره فهم عميق آن را در برابر قاريان خويش مى‌گشايد. همين‌طور تأويل داشتن آيات قرآنى، مؤيّد ديگر اين معناست. آيه هفت سوره آل عمران، ضمن تصريح بر محكم و متشابه بودن آيات، به تأويل قرآن نيز اشاره مى‌كند، سپس مى‌فرمايد:
«وَ ما يَعْلَمُ تَأْويلَهُ الَّا اللَّهُ وَ الرَّاسِخُونَ فِى الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا وَ ما يَذَّكَّرُ الَّا اولُوا الْالْبابِ» تأويل قرآن را كسى جز خدا و راسخان در علم نمى‌داند. [راسخان در علم‌] مى‌گويند: ما به همه آن ايمان آورديم كه از سوى پروردگارمان هست و اين حقيقت را جز خردمندان درك نمى‌كنند.
رسول خدا صلى الله عليه و آله نيز در اين باره مى‌فرمايد:
«لَيْسَ مِنَ الْقُرآنِ آيَةٌ الَّا وَ لَها ظَهْرٌ وَ بَطْنٌ وَ ما مِنْ حَرْفٍ الَّا وَ لَهُ تَأْويلٌ» «١» هيچ آيه‌اى در قر تبليغ در قرآن ٢٤٦ ضرورت تعادل ص : ٢٤٦ آن نيست جز آنكه ظاهر و باطنى دارد و هيچ حرفى نيست جز آنكه تأويلى دارد.
چون درياى معارف اسلام هرگز پايان نمى‌پذيرد و منبع تغذيه همه دلها و افكار است، شالوده امّت اسلامى نيز براساس تبليغ و دعوت پى‌ريزى شده و هر مسلمانى موظّف است در حد توان و دانش خويش در گسترش معارف الهى بكوشد. قرآن مجيد در اين باره نخست مى‌فرمايد:
«كُنْتُمْ خَيْرَ امَّةٍ اخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ تَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ» «٢» شما بهترين امّتى هستيد كه براى مردم ظهور كرده؛ امر به نيكى مى‌كنيد و از زشتى باز مى‌داريد و به خداوند ايمان مى‌آوريد.