خداوند بهترين سخن را نازل كرده، كتابى كه آياتش همانند يكديگر است؛ آياتى مكرّر دارد (با تكرارى شوق‌انگيز) كه از شنيدن آياتش لرزه بر اندام كسانى مى‌افتد كه از پروردگارشان مى‌ترسند، سپس برون و درونشان نرم و متوجه ياد خدا مى‌شود.
همچنين ديدگاه قرآن اين است كه مبلغ الهى بايد زبانى رسا و كلامى شيوا داشته باشد. چنان‌كه وقتى خداوند به حضرت موسى عليه السلام فرمان داد كه براى تبليغ دين خدا به سوى فرعون و هوادارانش برود، از خدا درخواست كرد كه:
«وَ اخى‌ هارُونُ هُوَ افْصَحُ مِنّى‌ لِساناً فَارْسِلْهُ مَعِىَ رِدْءاً يُصَدِّقُنى‌ انّى‌ اخافُ انْ يُكَذِّبُونِ» «١» و برادرم، هارون، زبانش از من فصيح‌تر است؛ او را همراه من بفرست تا ياور من باشد و مرا تصديق كند، مى‌ترسم [فرعونيان‌] مرا تكذيب كنند.
درباره رسول اكرم صلى الله عليه و آله نيز گفته‌اند؛ او فصيح‌ترين مردم بود «٢»، همان‌طور كه امام على عليه السلام در وصف اهل بيت عليهم السلام مى‌فرمايد:
«نَحْنُ افْصَحُ وَ انْصَحُ وَ اصْبَحُ» «٣» ما فصيح‌ترين، خيرخواه‌ترين و زيباترين مردم هستيم.
٢- بلاغت‌ در تعريف بلاغت گفته‌اند: «بلاغت، سخن فصيحى است كه به مقتضاى حال (مخاطب) گفته شود.» «٤» بنابراين تعريف، كلام بليغ را گوينده‌اى القا مى‌كند كه شرايط زمانى، مكانى، روحى، فرهنگى، جسمانى و ... مخاطبان را درك كند و از گذشته و آينده و زير و بم زندگى آنان آگاه باشد آن‌گاه با زيباترين و پرمغزترين كلمات، پيام خويش را به‌