«وَالْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَباتُهُ بِاذْنِ رَبِّهِ وَالَّذى‌ خَبُثَ لا يَخْرُجُ الَّا نَكِداً ...» «١» سرزمين پاكيزه، گياهش به فرمان پروردگارش مى‌رويد اما سرزمينهاى بدطينت (و شوره‌زار) جز گياه ناچيز و بى‌ارزش از آن نمى‌رويد.
سيره عملى مبلّغان معصوم بويژه رهبر عظيم‌الشأن اسلام صلى الله عليه و آله و اميرمؤمنان عليه السلام نيز چنين بود كه هرگز براى تبليغ پيام حق الهى از هيچ وسيله نامشروع استفاده نكردند و اصولًا يكى از شاخصه‌هاى سياست الهى و امتياز آن از سياست شيطانى و طاغوتى همين به‌كارگيرى ابزار مشروع از سوى اينان و بى‌مبالاتى و باطل‌گرايى طاغوتيان و پيروى از شعار شيطانى و ضد عقل و ضد شرع «هدف وسيله را توجيه مى‌كند» مى‌باشد و پرواضح است كه مبلّغان الهى در هر دوره و ميدانى بايد سيره سلف صالح و رهبران معصوم را پيشه خود سازند.
نقش و اهميت ابزار در تعريف ابزار گفته‌اند:
«ابزارهاى تبليغ وسائل يا وسائطى هستند كه پيام رسان، پيام خويش را بدان وسيله به‌پيام‌گيرنده منتقل مى‌كند، تا وى را به پذيرش پيام وادارد.» «٢» با توجه به بخش پيش در تكميل تعريف فوق بايد گفت: «ابزارهاى تبليغ اسلامى، وسائل يا وسائط مشروعى هستند كه مبلّغ الهى، پيام خويش را بدان وسيله به پيام گيرنده منتقل مى‌كند.» بنابراين، هرآنچه به شكل مشروع در انتقال پيام به كار گرفته مى‌شود اعم از نيروى انسانى، عوامل طبيعى، ابزارهاى مصنوعى، تكنيكهاى علمى، آفرينشهاى هنرى و ...
عنوان ابزار دارد.
با توضيح ياد شده، ترديدى در اهميت و نقش مهمى كه ابزار در پيام رسانى ايفا