جامعه بشرى، فرجام خويش را تباه ساخته‌اند و نقد عمر را به رايگان از كف داده‌اند.
زشتى عملكرد بدكاران، گرچه در بيشتر صحنه‌ها به گونه‌اى واضح است كه نيازى به هيچ توضيحى ندارد ولى قرآن مجيد به خاطر ياد كرد اهداف عالى تبليغى و تربيتى خود، فلسفه آن را تبيين مى‌كند كه برخى از آنها را در زير مى‌خوانيم.
نام فرعون ٧٤ بار در قرآن آمده و همه ابعاد تبهكارى او بيان شده و درنهايت به عنوان سمبل تباهى و تنديس همه زشتيها معرفى شده تا براى آيندگان درس عبرتى باشد، از اين رو در سوره يونس، ضمن بازگو كردن داستان حضرت موسى عليه السلام و برخورد و مبارزه او با فرعون به غرق شدن فرعون و طرفدارانش مى‌پردازد كه ذليلانه پشيمان شد ولى در آن زمان، ديگر پشيمانى سودى نداشت آن‌گاه خطاب به‌فرعون مى‌فرمايد:
«فَالْيَوْمَ نُنَجّيكَ بِبَدَنِكَ لِتَكُونَ لِمَنْ خَلْفَكَ آيَةً وَ انَّ كَثيراً مِنَ النَّاسِ عَنْ آياتِنا لَغافِلُونَ» «١» امروز تو را با اين بدنت [كه بى‌روح است، از آب‌] نجات مى‌دهيم تا براى آيندگان عبرتى باشى، گرچه بسيارى از مردم از نشانه‌هاى ما غافلند! قارون، پست‌ترين نمونه زرپرستى و ثروت‌اندوزى است كه شكوه و دبدبه ظاهرى او چشمها را خيره مى‌كرد و دلهاى سبكسران را مى‌ربود ولى بويى از انسانيت نبرده بود و شكم گرسنه مستمندان و چشمان گريان يتيمان، كمترين اثرى در دل سنگ او نگذاشت و درمى از ثروت هنگفت خويش را در راه خدا انفاق نكرد، خداوند نيز او را به‌گونه‌اى خاص، مجازات كرد تا درس‌آموز ديگران باشد و از فرجام او اينگونه خبر داد:
«فَخَسَفْنا بِهِ وَ بِدارِهِ الْارْضَ فَما كانَ لَهُ مِنْ فِئَةٍ يَنْصُرُونَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ ما كانَ مِنَ الْمُنْتَصِرينَ» «٢» ما او و خانه‌اش را در زمين فرو برديم و گروهى را نداشت كه او را در برابر خدا يارى دهند و در زمره يارى شدگان به حساب نيامد.