بخش دوم: روشها همان‌گونه كه ياد كرديم، مخاطبان پيام الهى از نظر كشش فكرى، حالات روانى و اجتماعى و آمادگى دريافت و اجراى پيام در سطوح گوناگونى قرار دارند و نمى‌توان همه را يكنواخت و از يك راه و با يك روش به سوى پيام خدا فراخواند بلكه بايد براى هر گروهى به فراخورِ آن گروه از راهها و روشهاى گوناگون، سود جست.
روش «تشويق و تنبيه» گرچه يك روش پذيرفته شده در تعليم و تربيت است، كه دايره‌اى محدودتر از تبليغ دارد، ولى از لحن آيات قرآن مى‌توان برداشت كرد كه چنين روشى در تبليغ نيز كاربرد دارد چنان‌كه مى‌فرمايد:
«وَ ما نُرْسِلُ الْمُرْسَلينَ الَّا مُبَشِّرينَ وَ مُنْذِرينَ ...» «١» ما پيامبران را جز مژده دهنده و بيم دهنده نفرستاديم.
بشارت و انذار دورنماى كلان تبليغى را ترسيم مى‌كنند امّا در مرحله اجرا بايد از روشهاى جزئى همانند تدرّج، تكرار، همراهى، تداعى و الگودهى استفاده كرد كه در اين بخش مورد بحث قرار مى‌گيرند.
١- تدرّج‌ زدودن رسوبات فكرى غلط و خرافات و گزافه از عمل و سخن ديگران و جايگزين كردن افكار، كردار و گفتار صحيح، كارى بس مشكل است بويژه اگر مخاطب در