«صَبْراً بَنِى الْكِرامِ فَمَا الْمَوْتُ الَّا قَنْطَرَةٌ تَعْبُرُ بِكُمْ عَنِ الْبُؤسِ وَالضَّرَّاءِ الَى الْجِنانِ الْواسِعَةِ وَالنَّعيمِ الدَّائِمَةِ فَايُّكُمْ يَكْرَهُ انْ يَنْتَقِلَ مِنْ سِجْنٍ الى‌ قَصْرٍ وَ ما هُوَ لِاعْداءِكُمْ الَّا كَمَنْ يَنْتَقِلُ مِنْ قَصْرٍ الى‌ سِجْنٍ وَ عَذابٍ ...» اى بزرگ زادگان، پايمردى كنيد زيرا مرگ جز پلى نيست كه شما را از گرفتارى و سختى به بهشت وسيع و نعمتهاى جاويد مى‌رساند؛ راستى كدام يك از شما از اينكه از زندان به كاخ منتقل شود ناراحت مى‌شود؟ همچنين مرگ براى دشمنان شما چنان است كه كسى از كاخ به زندان و شكنجه گرفتار مى‌شود.
امام سجاد عليه السلام فرمود: در چنين حالتى امام حسين عليه السلام و يارانش هر چه بيشتر مى‌جنگيدند و زخمى مى‌شدند و شهيد مى‌دادند، چهره‌هايشان نورانى‌تر، اندامشان باصلابت‌تر و دلهايشان آرامتر مى‌شد. «١»