همانا پروردگارت به كسى كه از راهش گمراه شود، داناتر است و او به هدايت يافتگان نيز داناتر است.
مى‌نويسد:
شايد اين تعليل، سبب مقيد شدن (موعظه به «حسنه» و جدال به «احسن») را مى‌خواهد توضيح دهد و معنايش اين است كه؛ خداوند سبحان به كسانى كه از دين حق او منحرف مى‌شوند، آگاهتر است، همين‌طور به احوال هدايت يافتگان به اين دين، داناتر است، بنابراين او مى‌داند كه آنچه در راه دعوت به سوى او سودمند است، همانا حكمت، موعظه حسنه و جدال احسن است، نه چيز ديگر و اعتبار صحيح نيز اين معنا را تأييد مى‌كند. «١» موعظه حسنه چيست؟:
منظور از موعظه حسنه، اين است كه واعظ، روش نيكويى در القاى موعظه در پيش گيرد و از هرگونه خشونت، تحميل، تحقير، سخنان سست و ...
نسبت به مخاطب پرهيز كند، شخصيت و حالات روحى او را در نظر بگيرد و با ملاطفت و مدارا او را از زشتيها پرهيز دهد و به نيكيها ترغيب نمايد، در لا به لاى سخنان معصومين عليهم السلام برخى از اوصاف موعظه نيكو را مى‌توان يافت به طور مثال؛ امير مؤمنان عليه السلام مى‌فرمايد:
«خَيْرُ الْمَواعِظِ ما رَدَعَ» «٢» بهترين موعظه آن است كه باز دارد.
و امام عسكرى عليه السلام فرموده است:
«مَنْ وَعَظَ اخاهُ سِرّاً فَقَدْ زانَهُ وَ مَنْ وَعَظَهُ عَلانِيَةً فَقَدْ شانَهُ» «٣» هر كس برادرش را در نهان پند دهد، بر منزلت او مى‌افزايد و اگر آشكارا پندش دهد، تحقيرش كرده است.