خداوند، اندرزهاى خوبى به شما مى‌دهد، همانا خداوند شنوا و بيناست.
عاليترين و جاودانه‌ترين موعظه الهى، قرآن مجيد است كه امير مؤمنان عليه السلام درباره آن مى‌فرمايد:
«انَّ اللَّهَ سُبْحانَهُ لَمْ يُعظْ احَداً بِمِثْلِ هذا الْقُرْآن» «١» خداوند كسى را به بهتر از اين قرآن، پند نداده است.
در مرحله بعد انبيا و اولياى الهى، بر كرسى وعظ و تذكر مى‌نشينند و با زبانى پاك، دلى سوزان، نيتى خالص و عزمى راسخ، دشتهاى تفتيده دلها را شيار مى‌كنند، بذر عشق و محبت الهى در آنها مى‌كارند و چشمه خشكيده آنها را به جوشش وامى‌دارند، از اين رو به پيامبر خود مى‌فرمايد:
«قُلْ انَّما اعِظُكُمْ بِواحِدَةٍ انْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنى‌ وَ فُردى‌ ثُمَّ تَتَفَكَّرُوا ...» «٢» بگو: شما را تنها به يك چيز اندرز مى‌دهم و آن اينكه دو نفر دو نفر يا يك نفر يك نفر براى خدا قيام كنيد. سپس انديشه نماييد شهيد مطهرى قدس سره مواعظ نهج‌البلاغه را بى‌نظير دانسته، پيرامون آن مى‌نويسد:
بزرگترين بخش نهج‌البلاغه، بخش مواعظ است؛ تقريباً نيمى از نهج‌البلاغه را اين بخش تشكيل مى‌دهد و بيشترين شهرت نهج‌البلاغه مديون موعظه‌ها و پندها و اندرزها و حكمتهاى عملى آن است.
بگذريم از مواعظ قرآن و يك سلسله مواعظى كه از رسول اكرم صلى الله عليه و آله- ولو مختصر- باقى مانده است و به منزله ريشه و سررشته نهج‌البلاغه به‌شمار مى‌رود، مواعظ نهج‌البلاغه، در عربى و فارسى، بى‌نظير است؛ بيش از هزار سال است كه اين مواعظ نقش مؤثر و خارق‌العاده خود را ايفا كرده و مى‌كند، هنوز در اين كلمات جاندار، آن نفوذ و تأثير هست كه‌