يَقُولُونَ رَبَّنا امَنَّا فَاكْتُبْنا مَعَ الشَّاهِدينَ» «١» و هرگاه آنچه را كه به سوى پيامبر فرود آمده، بشنوند، چشمهايشان را مى‌بينى كه (از شوق) اشك مى‌ريزد به خاطر حقيقتى كه دريافته‌اند. آنها مى‌گويند: «پروردگارا! ايمان آورديم پس ما را با گواهان بنويس.
«اللَّهُ نَزَّلَ احْسَنَ الْحَديثِ كِتاباً مُتَشابِهاً مَثانِىَ تَفْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ثُمَّ تَلينُ جُلُودُهُمْ وَ قُلُوبُهُمْ الى‌ ذِكْرِ اللَّهِ ...» «٢» خداوند، بهترين سخن را نازل كرده؛ كتابى كه آياتش (در لطف و زيبايى و عمق و محتوا) همانند يكديگر است، آياتى مكرّر دارد كه از شنيدن آن، لرزه بر اندام كسانى مى‌افتد كه از پروردگارشان مى‌ترسند، سپس برون و درونشان متوجه ياد خدا مى‌شود.
«انَّ فى‌ ذلِكَ لَذِكْرى لِمَنْ كانَ لَهُ قَلْبٌ اوْ الْقَى السَّمْعَ وَ هُوَ شَهيدٌ» «٣» در اين، تذكّرى است براى كسى كه عقل دارد يا گوش فرا دهد در حالى‌كه حاضر باشد.
ب- گروه عادى:
اين طايفه، اكثريت مخاطبان را تشكيل مى‌دهند و با تبليغات متعارف و پى در پى، كم و بيش به سوى حق متمايل مى‌شوند و تا حدّ قابل قبولى، به معارف الهى پايبند مى‌شوند و بدان عمل مى‌كنند ولى ايمان و عمل آنان، سطحى است و از عمق كمى برخوردار است و همواره بايد زير پوشش تبليغى قرار بگيرند و با پيامهاى مناسب و بموقع ارشاد و راهنمايى شوند. اينان به دليل اينكه اكثريت و پيكره امّت را تشكيل مى‌دهند، بيشترين حجم تبليغاتى را نيز متوجه خود مى‌كنند و بسيارى از آيات قرآنى نيز آنها را مورد خطاب قرار داده است و خطابهايى چون، «يا ايها الناس» و «يا ايها الذين امنوا» بيش از آنكه متوجه گروههاى «الف و ج» باشد، متوجه اينهاست. مى‌توان گفت آيات زير وضعيت ايمان و آگاهى اين گروه را تبيين كرده است: