«... حَسَداً مِنْ عِنْدِ انْفُسِهِمْ ...» «١» (انگيزه ديگر باطل‌گرايى) حسدى است كه باطل گرايان در دل دارند.
٤- حماقت:
بى‌خردى، مخالفت با عقل و منطق، انگيزه ديگرى است كه انسان را به دست بردن در پيام خدا وامى‌دارد و دنيا و آخرت او را ويران مى‌كند، در حديثى كه از امام على عليه السلام در ابتداى اين بحث آورديم، به اين انگيزه تصريح شده است.
٥- يهوديّت:
انديشه شيطانى برترى‌طلبى سبب شده كه قوم لعنت شده- و نه برگزيده- يهود، دست به هر جنايت و رذالتى بيالايد، از جمله با كتمان حق و حقيقت، افكار عمومى جهان را به سوى سود خويش منحرف سازد و به خيال خام خود زمينه تشكيل حكومت جهانى يهود را فراهم نمايد. امام صادق عليه السلام ضمن تصريح به اين كار شيطانى يهود، انگيزه كتمان حق را نوعى يهودى‌گرى و تشبّه به آن قوم لعنت شده دانسته، مى‌فرمايد:
«... كُلُّ مَنْ كَتَمَ حَقّاً بَعْدَ عِرْفانِهِ اوْ انْكَرَ ما لَمْ يُوافِقْ هَواهُ وَ قيلَ ما يُوافِقُهُ فَلَهُ عِرْقٌ مَنَ التَّهَوُّدِ» «٢» هر كس حقّى را پس از شناختن پنهان كند يا آنچه را موافق خواسته‌اش نيست انكار نمايد و آنچه را موافق هواى نفسش باشد بپذيرد، رگى از يهوديت دارد! فرجام حق‌پوشى‌ مانع تراشى ميان ارتباط خدا با خلق و منحرف ساختن انسانها از صراط مستقيم، ستمگرانه‌ترين كارى است كه از آدمى سر مى‌زند و هر چه دامنه حق‌پوشى و محروم كردن آفريدگان از پيام الهى بيشتر باشد، زشتى و كيفر آن نيز بيشتر خواهد. قرآن مجيد كيفرهاى دردناكى را براى كاتمان حق در نظر گرفته كه عبارتند از:
الف- لعنت الهى:
«انَّ الَّذينَ يَكْتُمُونَ ما انْزَلْنا مِنَ الْبَيِّناتِ وَالْهُدى‌ مِنْ بَعْدِ ما بَيِّناهُ لِلنَّاسِ‌