كه با نبود آنها، فرد حق ندارد خود را مبلغ بداند و زبان به تبليغ بگشايد.
منظور از رذائل اخلاقى نيز همه نوع آن است، همان‌طور كه امام صادق عليه السلام به كسى كه منسوب به پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود:
«... انَّ الْقَبيحَ مِنْ كُلِّ احَدٍ قَبيحٌ وَ انَّهُ مِنْكَ اقْبَحُ» «١» كار زشت از هر كس سربزند، زشت است ولى از تو زشت‌تر است! مبلّغ نيز بايد از هرگونه گناه و زشتى خود را منزه كند، گرچه در اينجا به خصلتهايى كه با تبليغ رابطه مستقيم دارد مى‌پردازيم.
١/ ٤- گروه‌گرايى‌ مخاطب اصلى پيام جاويد الهى «ناس» هستند كه معادل واژه «مردم» است و شامل همه اقشار اعمّ از زن و مرد، سياه و سفيد، دارا و ندار، زرد و سرخ، عالم و جاهل، شرقى و غربى، در طول تاريخ تا قيامت مى‌گردد مبلّغ الهى بدون هيچ‌گونه تبعيضى بايد پيام الهى را در حد توان خويش به گوش آنان برساند و مجاز نيست آن را به گروهى خاص اختصاص دهد و ديگران را از آن محروم سازد، چنان‌كه قرآن مجيد يكى از فلسفه‌هاى پيام الهى را بيم دادن اهل عالم دانسته و فرموده است:
«تَبارَكَ الَّذى‌ نَزَّلَ الْفُرقانَ عَلى‌ عَبْدِهِ لِيَكُونَ لِلْعالَمينَ نَذيراً» «٢» زوال ناپذير و پربركت است كسى‌كه قرآن را بر بنده‌اش نازل كرد تا بيم‌دهنده جهانيان باشد.
همين‌طور وجود پربركت رسول اكرم صلى الله عليه و آله براى همه عالم تا قيامت، رحمت و مايه خير و نيكى است:
«وَ ما ارْسَلْناكَ الَّا رَحْمَةً لِلْعالَمينَ» «٣» ما تو را جز رحمت براى عالميان نفرستاديم.