متواضع و فروتن بود و بدون هيچ‌گونه برترى طلبى ميان آنان حلقه‌وار مى‌نشست و افراد تازه وارد نمى‌توانستند او را از ديگران تشخيص دهند «١» و به همه پيروان خويش نيز چنين سفارش كرد:
«انَّ هذَا الدّينَ مَتينٌ فَاوْغِلُوا فيهِ بِرِفْقٍ وَ لا تُكْرِهُوا عِبادَةَ اللَّهِ الى‌ عِبادِ اللَّهِ فَتَكُونُوا كَالرَّاكِبِ الْمُنْبِتِّ الَّذى‌ لا سَفَراً قَطَعَ وَ لا ظَهْراً ابْقى‌» «٢» اين دين، متين است بنابراين، ديگران را با رفق و مدارا در آن وارد كنيد و پرستش خدا را بر بندگان او تحميل نكنيد كه در اين صورت، چون سوارى خسته هستيد كه نه مسافت را طى كرده و نه مركب را سالم گذاشته است.
همين‌طور به خاندان خويش- كه محور دين و مدار شريعت و تبيين معارف الهى بودند- فرمود:
«يا بَنى‌ عَبْدِالْمُطَلِّبِ انَّكُمْ لَنْ تَسَعُوا النَّاسَ بِامْوالِكُمْ فَالْقُوهُمْ بِطَلاقَةِ الْوَجْهِ وَ حُسْنِ الْبِشْرِ» «٣» اى فرزندان عبدالمطلب! شما هرگز نمى‌توانيد با ثروت خويش مردم را زير پوشش بگيريد، پس با گشاده‌رويى و برخورد خوش با آنان رو به رو شويد.
فروتنى و برخورد ملايم مبلّغ، اثر مستقيم در عملكرد تبليغاتىِ او دارد و ضمن خوشبين كردن مخاطبان نسبت به مبلّغ، زمينه باور بيشتر پيام را فراهم مى‌سازد، همان‌گونه كه نخوت و درشتخويى پيامگزار، سبب تنفّر و فرار مخاطبان و بى‌تأثير ماندن پيام مى‌گردد. امير مؤمنان عليه السلام، اين حقيقت را چنين بيان مى‌كند:
«التَّواضُعُ يَنْشُرُ الْفَضيلَةَ، الْكِبْرُ يُظْهِرُ الرَّذيلَةَ» «٤»