نيكوى موحّدان و مبلّغان در طول تاريخ شدند، خداوند نيز ضمن امضا و پذيرش تسليم آنان ابراهيم عليه السلام را از كشته شدن اسماعيل عليه السلام بازداشت. قرآن مجيد، آن داستان زيبا را چنين ترسيم مى‌كند:
«فَلَمَّا اسْلَما وَ تَلَّهُ لِلْجَبينِ وَ نادَيْناهُ انْ يا ابْراهيمُ قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيا انَّا كَذلِكَ نَجْزِى الُمحْسِنينَ انَّ هذا لَهُوَ الْبَلاءُ الْمُبينُ وَ فَدَيْناهُ بِذِبْحٍ عَظيمٍ» «١» چون هر دو تسليم شدند و ابراهيم جبين او را بر خاك نهاد، او را ندا داديم كه «اى ابراهيم آن رؤيا را تحقّق بخشيدى (و به مأموريت خود عمل كردى)» ما اين‌گونه، نيكوكاران را پاداش مى‌دهيم، اين همان امتحان آشكار است و ما ذبح عظيمى را فداى او كرديم.
٨/ ٣- صبر و استقامت‌ نظر به اين كه بيشتر پيامهاى الهى با خواسته‌هاى نفس انسان- نه خواسته‌هاى فطرى- در تضادّ است، انسانهاى لجوج و هواپرست در برابر آنها مى‌ايستند و سرسختى نشان مى‌دهند، چنين تصادمى در جوامع كفر زده و شرك گرفته از وسعت و شدّت بيشترى برخوردار است به‌طورى كه قرآن مجيد مى‌فرمايد:
«... كُلَّما جاءَ امَّةً رَسُولُها كَذَّبُوهُ فَاتْبَعْنا بَعْضَهُمْ بَعْضاً وَ جَعَلْناهُمْ احاديثَ ...» «٢» هر زمان پيامبرى براى (هدايت) امّتى آمد، او را تكذيب كردند ولى ما آنها را يكى پس از ديگرى هلاك كرديم و (داستان) آنان را زبانزد ديگران قرار داديم.
مبلّغ براى شكستن سدّ تكذيب، هوچيگرى، جو سازى، تبليغات سوء و آزار و اذيت دشمنان دين خدا و حتى نادانى دوستان، بايد به سلاح كارساز «صبر و مقاومت» مسلّح شود تا بخوبى از عهده پيامگزارى برآيد. پيامبران و مبلّغان برزگ الهى به زينت بردبارى و پايدارى آراسته بوده‌اند و همين اوصاف نقش مهمّى در تثبيت، انتشار و جاودانگى دين خدا داشته است. آن مردان مقاوم، كوه‌آسا در برابر گردبادهاى مخالف ايستادگى كردند