وقتى چنين شد، به‌طور قطع موعظه، اندرز و تبليغ آنها نيز در مخاطبان تأثير نخواهد گذاشت زيرا تا سخن از دلى سوخته و دردمند- كه خود بيش از ديگران تحت تأثير سخن قرار گرفته- بيرون نيايد از يك گوش وارد و از گوش ديگر خارج خواهد شد و هرگز در دل شنونده جاى نمى‌گيرد. علاوه بر اينكه مردم با ديدن اعمال مخالف گفته‌هاى او به راستى و درستى سخنش شك مى‌كنند و با ترديد مى‌پرسند: چرا خود به آنچه مى‌گويد، عمل نمى‌كند؟! حضرت صادق عليه السلام، اين حقيقت تلخ را چنين بيان مى‌كند:
«انَّ الْعالِمَ اذا لَمْ يَعْمَلْ بِعِلْمِهِ زَلَّتْ مَوْعِظَتُهُ عَنِ الْقُلُوبِ كَما يَزِلُّ الْمَطَرُ عَنِ الصَّفا» «١» هرگاه عالم به علم خويش عمل نكند، اندرز او از دلها مى‌لغزد همان‌طور كه باران از سنگ صاف مى‌ريزد.
گفتنى است كه عالمان بى‌عمل و مبلّغان كجرفتار، به خاطر اغراض مادّى، در جايگاههاى تعليم و تربيت، تبليغ، تبيين و نشر معارف و احكام دينى تكيه مى‌زنند و با كنار زدن و خانه‌نشين كردن عالمان راستين و مبلّغان دلسوز، دين را از صحنه زندگى مردم، خارج مى‌كنند و سبب گمراهى مردم و محروم شدن آنان از دريافت پيام الهى و هدايت مى‌شوند. امام على عليه السلام بر چنين كسانى، نفرين كرده، مى‌فرمايد:
«... لَعَنَ اللَّهُ الْامِرينَ بِالْمَعْرُوفِ التَّارِكينَ لَهُ وَ النَّاهينَ عَنِ الْمُنْكَرِ الْعامِلينَ بِهِ» «٢» خدا لعنت كند كسانى را كه به خوبى امر مى‌كنند و خود آن را ترك مى‌گويند و از بدى باز مى‌دارند و خود مرتكب آن مى‌شوند.
٧/ ٣- تسليم در برابر حقّ‌ پروردگار متعال، خود حق مطلق است و آنچه از سوى او صادر مى‌شود، چيزى جز