على ٧ به شهادت رسيد و امام مجتبى ٧ نيز مسموم گرديد و از دنيا رخت بربست و قيام حسين بن على ٧ پيش آمد و حادثه كربلا به وقوع پيوست و عمر بن سعد از جانب عبيد اللَّه بن زياد فرمانده سپاه گرديد و به تجهيز سپاه كوفه براى جنگ با امام حسين پرداخت، فرماندهى سپاه را به خالد بن عرفطة سپرد و پرچمدار آن را حبيب بن حمار قرار داد او از همان درب (باب الفيل) وارد مسجد شد و از آنجا راهى كربلا گرديد و در جنگ با فرزند پيامبر ٦ شركت نمود.

[١] و از آن خبرهاى غيبى، اين است كه على ٧ به براء بن عازب فرمود: فرزندم حسين كشته مى‌شود، در حالى كه تو زنده‌اى و او را يارى نمى‌رسانى. پس از شهادت سيد الشهداء ٧ براء گفت: به خدا قسم على بن ابى طالب ٧ به شهادت حسين ٧ مرا آگاه نمود.

آرى او به شهادت رسيد و من او را يارى نكردم، او پس از واقعه كربلاء تا زنده بود اظهار تأسف مى‌كرد، و از اين كه امام حسين را يارى نكرد پشيمان بود.

[٢] از ديگر اخبار غيبى آن حضرت، حديثى است كه جويرّية بن مسهر عبدى از على ٧ در باره شهادت حسين ٧ نقل كرده است كه زمانى كه در ركاب آن حضرت، به صفين مى‌رفتيم به بلنديهاى زمين كربلا رسيديم، در گوشه‌اى از لشكرگاه ايستاد و به سمت راست و چپ نگاه نمود و گريان شد، سپس فرمود: به خدا سوگند، اين جا قربانگاه‌

[١]. احقاق الحق ج ٨، ص ١٤٢؛ شرح نهج ابن ابى الحديد، ج ٢، ص ٥٠٨؛ ارجح المطالب علامه تسترى، ص ٦٨٢؛ المناقب المرتضوية، ص ٢٥١؛ ارشاد شيخ مفيد، ج ١، باب سوم، فصل ٧١، ص ٣٣٢ كه در اين نقل گويد: اسماعيل بن صبيح از يحيى بن مساور عابدى از اسماعيل بن زياد نقل كرده است كه گفت: روزى على بن ابى طالب ٧ به براء بن عازب فرمود: فرزندم حسين كشته مى‌شود و تو زنده‌اى و او را يارى نمى‌دهى. هنگامى كه حسين ٧ به شهادت رسيد، براء مى‌گفت: به خدا سوگند على در گفته‌اش راستگو بود؛ حسين به شهادت رسيد اما من او را يارى ندادم از آن پس بر اين عدم توفيق حسرت داشت و اظهار پشيمانى مى‌كرد.

[٢]. وقعة صفين، ص ١٤٠- ١٤٢؛ فضائل الخمسة، ج ٢، ص ٢٥٥؛ الرياض النضرة، ج ٢، ص ٢٢٢؛ الصواعق المحرقه ابن حجر، ص ١١٥؛ ينابيع المودّة، ص ٢١٦؛ ارشاد شيخ مفيد، ص ٣٣٣، باب سوم، فصل ٧٢.