آینه یقین (ترجمه کشف الیقین) - علامه حلی - الصفحة ٧٨ - مبحث دوم در فضايل نفسانى على

مردى كه شراب خورده بود نزد ابو بكر آورده شد، آن مرد به نوشيدن شراب اعتراف نمود ولى گفت به حرمت آن آگاه نبودم، به اين علت كه در بين جماعتى زندگى مى‌كنم كه آنها آن را حلال مى‌دانند.

ابو بكر با شنيدن اين سخن متحير گرديد و بيان حكم و اجراى حدّ بر او دشوار گرديد، چرا كه مسأله بر او نامعلوم بود؛ ناچار براى حلّ مشكل على ٧ را در جريان گذاشت، تا حكم مسأله را روشن نمايد.

مولا فرمود: دو تن از افراد با اطمينان را با او روانه كن تا در جمع مهاجران و انصار، او را بگردانند و آنها را به خدا سوگند دهند كه آيا كسى هست كه آيه تحريم شراب را بر وى قرائت كرده باشد. و يا از پيامبر ٦ براى او بازگو كرده باشند يا نه، چنانچه كسى شهادت داد كه فرد شرابخوار از حرمت شرابخوارى اطلاع داشته، او را حدّ بزن و در غير اين صورت او را به توبه وادار و سپس او را رها كن، چرا كه آگاه به تحريم شرابخوارى نبوده است، ابو بكر دستور العمل آن حضرت را اجرا كرد، پس از تحقيق معلوم شد كه آيه تحريم بر او خوانده نشده است، بنا بر اين او را توبه داده و رهايش كرد.

[١] يكى ديگر از دلايل برترى آن حضرت، بر همه صحابه اين است كه از ابو بكر پرسش در باره كلمه «أبّ» در آيه كريمه: «وَ فاكِهَةً وَ أَبًّا» (عبس، ٣٠) به عمل آمد، وى عاجزانه گفت: كدام آسمان بر من سايه افكنده و كدام زمين مرا در روى خود جاى دهد، اگر آنچه را كه از كتاب خدا نمى‌دانم بگويم، آرى معناى فاكهة را مى‌دانم به معناى ميوه‌

[١]. در المنثور، ج ٦، ص ٣١٧؛ بحار الأنوار، ج ٤٠، باب ٩٧، ص ٢٢٣ و ٢٤٧؛ ارشاد شيخ مفيد، ج ١، باب دوم، فصل پنجاه و هشتم، ص ١٩٠ با اندكى اختلاف در لفظ و با عباراتى كوتاه؛ مناقب ابن شهر آشوب، ج ٢، ص ٣٢؛ الغدير، ج ٧، ص ١٠٣؛ تفسير ابن كثير، ج ١، ص ٥.