انكار برهاند. از سخنان زهر آلودى كه روح يقين را در جان شما مسموم مى‌كند و اعتقاد راسخ و پايدار شما را نابود مى‌سازد و از عمل سودمند بازمى‌دارد، پرهيز كنيد.

[١] على ٧ در پاسخ مردى كه به صورت پرسش و گلايه، دنيا را مذمت مى‌كرد، فرمود: دنيا جايگاه راستى و راستكارى است، اگر كسى صداقت و درستكارى آن را تصديق كند، سرائى است پر عافيت براى آنان كه اين حقيقت را به خوبى از آن درك كنند و بازار سرمايه اندوزى و بى‌نيازى است براى كسى كه از آن توشه برگيرد، به راستى دنيا عبادت‌گاه پيامبران، مهبط وحى پروردگار، مصلّاى فرشتگان و تجارتخانه اولياى خداست كه رحمت او را كسب مى‌نمايند و در قبال اين اكتساب، بهشت را به عنوان سود تجارت خويش به دست مى‌آورند اى مذمت‌كننده دنيا، مگر نه اين است كه دنيا ما را اندرز مى‌دهد و مى‌گويد، دير يا زود از تو فاصله خواهم گرفت و زمان جدايى فراخواهد رسيد، اين دنياست كه از سويى مرگ خود را به ما اعلام مى‌دارد و مى‌گويد: عمر من به پايان خواهد رسيد و از سويى ديگر ما را به سراى جاويد قيامت تشويق مى‌كند و نويد مى‌دهد. گاهى با زبان تخويف و تحذير ما را مى‌ترساند و زمانى با زبان ترغيب ما را به عمل سودمند تشويق مى‌نمايد و مى‌گويد: گرفتارى اين جا با گرفتارى آنجا پيوند دارد و شادمانى اينجا با شادمانى آنجا در ارتباط است [به اين معنا كه اگر از ابتلا و امتحان در اين جا سرافراز نگرديدى و از عهده برنيامدى در آنجا همين پريشانى تجسم يافته و در گرو آن خواهى بود و اگر رضاى الهى را در اين جا كسب نمودى اين تحصيل خوشنودى با آنجا در ارتباط است و اين رضا با رضوان حق پيوند خواهد داشت؛ اكنون تأمل كن كه در كجاى دنيا، مذمت وجود دارد، پس دنيا مى‌ترساند و بيم مى‌دهد و هم ترغيب مى‌كند و تشويق مى‌نمايد و به عبادت سوق مى‌دهد].

[١]. مروج الذهب، ج ٢، ص ٤١٩؛ شرح نهج البلاغه محمد عبده، ج ٤، ص ٣١، شماره ١٣١؛ تاريخ يعقوبى، ج ٢، ص ٢٠٨؛ تحف العقول، ص ١٣١، بحار الانوار، ج ٧٧، ص ٤٢٠؛ نهج السعاده، ج ١، باب خطبه‌ها، ص ٣٦٦، شماره ١٢١.