آینه یقین (ترجمه کشف الیقین) - علامه حلی - الصفحة ٤٤٢ - مبحث سى و پنجم دستور خداوند به پيامبر

كردم: يا رسول اللَّه! چرا در اين فرصت كوتاه و مقطع حساس، مردم را به ترك مخالفت و نافرمانى على دستور نمى‌دهى؟ با اينكه در حال حاضر مانعى در بين نيست؟ رسول خدا ٦ چنان گريست كه حالت غشوه بر او عارض شد!، سپس فرمود: اى ابن عباس! اين مسأله از تقدير و قضاى الهى گذشته است كه دشمنان قسم خورده اسلام با وى مخالفت خواهند نمود! به آن كس كه مرا به رسالت برانگيخت، هيچ كسى از مخالفان و منكران حق وى از دنيا نمى‌روند مگر آنكه خداوند نعمتى را كه به آنها داده است، از آنها سلب مى‌نمايد.

اى ابن عباس! اگر خواهان ملاقات پروردگارت هستى در حالى كه او از تو راضى و خوشنود باشد، راه على در پيش گير هر جا كه او هست با او باش و به امامت او خوشنود بوده و با دشمنان او دشمنى كن و با دوستان او دوست باش. اى ابن عباس! ترديد در باره على و ولايتش هرگز به خود راه مده، چرا كه شك در باره على، مانند كفر به خداى بزرگ است.

[١] از سلمان فارسى نقل شده است كه با رسول خدا ٦ بيعت كرديم كه: در نصيحت و تذكر خيرخواهانه مسلمانان كوتاهى نكنيم، على را پيشواى خويش بدانيم و او را دوست بداريم.

[٢] امام صادق ٧ از پدران بزرگوارش : بازگو نموده كه رسول خدا ٦ فرمود:

آن شبى كه مرا در آسمان سير دادند و به سدرة المنتهى رسيدم، منادى حق به من اعلام‌

[١]. امالى شيخ طوسى، جزء ششم، ص ١٥٥، ح ٩؛ كشف الغمّة، ج ٤، ص ١٥.

[٢]. ترجمة امام على بن ابى طالب ٧ من تاريخ دمشق ابن عساكر، ج ٢، ص ٢٥٦، ح ٧٧٩- ٧٧٢؛ مناقب ابن مغازلى، ص ١٠٤ و ١٠٥، شماره ١٤٦، ١٤٧ و ص ٦٥، شماره ٩٣٥؛ مجمع الزوائد، ج ٩، ص ١٢١؛ اسد الغابه، ج ١، ص ٦٩ و ج ٣، ص ١١٦ و تاريخ اصبهان ج ٢، ص ٢٢٩؛ ذخائر العقبى، ص ٧٠؛ منتخب كنز العمّال در حاشيه مسند احمد بن حنبل، ج ٥، ص ٣٤؛ مستدرك حاكم نيشابورى، ج ٣، ص ١٣٨؛ امالى شيخ طوسى، جز هفتم، ص ١٩٦، حديث ٣٠.