آینه یقین (ترجمه کشف الیقین) - علامه حلی - الصفحة ٣٧٧ - مبحث بيست و يكم آياتى از قرآن است كه به اعتراف همه علما، در شأن على(ع) نازل شده است
بودند كه «يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجانُ»:[١] از آن دو، لؤلؤ و مرجان بيرون آمد و آنان حسن و حسين ٨ مىباشند.
[٢] ابن عباس گويد: آن دو دريا، على ٧ و فاطمه ٣ هستند كه «بَيْنَهُما بَرْزَخٌ»:[٣] بين آن دو دريا فاصلهاى است، پيامبر ٦، از آن دو، لؤلؤ و مرجان، يعنى؛ حسن و حسين ٨ بيرون آيند.
خداوند مىفرمايد: «قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى» بگو من از شما اجر رسالت جز اين نمىخواهم كه محبّت و مودّت مرا در باره نزديكانم منظور داريد.
[٤] ابن عباس گويد: از رسول اكرم ٦ در مورد «ذوى القربى» كه مودّت آنان واجب است پرسش به عمل آمد، آن حضرت فرمود: آنان كه محبّتشان بر شما واجب است، على ٧، فاطمة ٣، حسن و حسين ٨ مىباشند؛ آن بزرگوار، اين سخن را سه بار تكرار نمود.
خداوند مىفرمايد: «وَ الَّذِي جاءَ بِالصِّدْقِ وَ صَدَّقَ بِهِ»:[٥] و آن كسى كه سخن صدق آورد و آن را تصديق نمود.
[١]. سوره رحمان( ٥٥)، ٢٢.
[٢]. كشف الغمّة، ج ١، ص ٣٢٣؛ النور المشتعل، ح ٦٤، ص ٢٣٦؛ درّ المنثور، ج ٦، ص ١٤٢؛ مناقب ابن شهر آشوب، ج ٣، ص ٣١٨؛ خصائص الوحى المبين، ص ٢٠٧، ح ١٥٣؛ مناقب ابن مغازلى، ح ٣٩٠، ص ٣٣٩؛ ينابيع المودّة قندوزى، باب ٣٩، ص ١١٨؛ الفضائل الخمسة، ج ١، ص ٣٣٣؛ درّ المنثور، ج ٦، ص ١٤٢؛ شواهد التنزيل، ج ٢، ص ٢٠٨، ح ٩١٨ و ح ٩١٩؛ تفسير برهان، ج ٤، ص ٢٦٥، ح ٥.
[٣]. سوره رحمان( ٥٥)، ٢٠.
[٤]. كشف الغمّة، ج ١، ص ٣٢٤؛ مناقب ابن مغازلى، ص ٣٠٧، شماره ٣٥٢؛ كفاية الطالب، باب ١١، ص ٩٠؛ كشاف زمخشرى، ج ٤، ص ٢٢٠؛ مجمع الزوائد، ج ٧، ص ١٠٣ و ج ٩، ص ١٦٨؛ ذخائر العقبى، ص ٢٥؛ معجم الكبير طبرانى، ص ١٣١؛ نور الأبصار، ص ١١١؛ شواهد التنزيل، ج ٢، ص ١٣٠، شماره ٨٢٣ به بعد.
[٥]. سوره زمر( ٣٩)، ٣٣.