گفتند: چرا يا رسول اللَّه! فرمود: عموى حسن و حسين جعفر طيّار است كه با دو بالش با فرشتگان در بهشت پرواز مى‌كند و عمه آنها امّ هانى دختر ابى طالب مى‌باشد. اى مردم شما را به دايى و خاله بهترين مردم هدايت ننمايم؟ گفتند: چرا يا رسول اللَّه! فرمود:

بهترين مردم حسن و حسين هستند كه دايى آنان قاسم فرزند رسول خدا و خاله آنان زينب دختر گرامى رسول اكرم ٦ است.

سپس فرمود: اى گروه مردمان، اعلان مى‌دارم و مى‌گويم، كه جدّ حسن و حسين، جده آنها، پدر، مادر، عمو، عمه، دايى و خاله آنها و خود آنان در بهشت هستند و هر كس كه محبت دو فرزند على را داشته باشد، نيز با ما در بهشت خواهد بود و هر كس كه كينه آنها را در دل راه دهد بدون ترديد راهى دوزخ خواهد شد و از جمله كراماتى كه خداوند، براى اين عزيزانم مقرر نموده اين است كه در تورات آنان را شبّر و شبير نام نهاده است.

منصور گويد: چون آن مرد روحانى اين حديث را از من شنيد، برايم احترامى شايسته معمول داشت و با شگفتى به من گفت: با اينكه چنين روايتى در باره على ٧ نقل مى‌كنى سزاوار نيست كه چنين لباسى كهنه بر تن داشته باشى، فورا لباس قيمتى بر من پوشاند و مركبى كه به صد دينار فروختم به من اهدا كرد. سپس گفت: اكنون تو را به دو برادرم كه يكى در اين شهر پيشواى گروهى است كه در هر روز از بامداد تا به شب على را هزار مرتبه و در روز جمعه، چهار هزار بار لعن مى‌كند و اخيرا خداوند نعمتش را از او سلب كرد و عبرت بينندگان قرار داد و اكنون از دوستان على ٧ است و برادر ديگرم از روز ولادت تا به حال نيز از دوستان با اخلاص على ٧ است، هدايت كنم: و مى‌دانم كه از او به تو خير مى‌رسد. اكنون برخيز و آنچه دارى با او در ميان بگذار.

اى سليمان به خدا سوگند بر آن مركب سوار شدم، در حالى كه بسيار گرسنه بودم، شيخ و اهل مسجد تا درب منزل برادرش مرا همراهى كردند و مجددا تأكيد نمود كه مبادا نزد او ساكت بمانى. من كوبه در را به صدا درآوردم و همراهان مرا تنها گذاردند، جوانى بلند بالا و گندم گون به استقبالم شتافت، چون چشمش به مركبم افتاد، به من خوش آمد گفته و