آینه یقین (ترجمه کشف الیقین) - علامه حلی - الصفحة ٢٥٢ - مبحث چهارم در باره بستن درهايى است كه از منازل اصحاب به مسجد باز مىشد، جز درب منزل على(ع) و اين منزلت اختصاصى را رسول اكرم

كس را بر شما، امتياز نداده‌ام و اگر اين دستور از شخص من بود هيچ كسى را بر ديگرى امتياز نمى‌دادم! به خدا سوگند اين فضيلتى است كه خداى متعال به او كرامت نموده است، امّا در باره شخص تو مژده‌اى دارم و آن اين است كه خدا و رسولش از تو خشنود هستند بشارت باد تو را؛ اثر اين بشارت در روز أحد كه حمزه به شهادت رسيد آشكار گرديد.

اين فضيلت و امتياز خاص على ٧ بر جمعى از ياران پيامبر ٦ گران آمد و در گردهمايى جمعى، زبان به اعتراض گشوده و از علت اين عمل، در حدّ گسترده‌اى جويا شدند، چون دامنه گفتار آنان به درازا كشيده شد و به گوش رسول خدا ٦ رسيد، در ميان اصحاب خود به پا خاست و فرمود: مردانى چند بر آنها گران آمده است كه من على را در مسجد جاى داده و بر عمل من خورده گرفته‌اند، با اينكه به خدا سوگند اخراج ديگران و ابقاى وى به دستور من نبوده است، بلكه خداى متعال به موسى و برادرش وحى نمود كه براى يارانتان در مصر؛ خانه بسازيد و خانه‌هاى خويش را قبله آنان قرار دهيد و در آنها نماز بخوانيد و در پى اين دستور به موسى فرمان ديگرى داد كه در آن عبادتگاه كس ساكن نشود و با همسرش همبستر نگردد و در آن مسجد جز هارون و ذريه‌اش كسى حق ورود ندارد و چون على منزلتش نزد من به منزلت هارون نسبت به موسى است و او برادر من مى‌باشد، روا نيست كه در مسجدم كسى با همسرش همبستر شود، مگر على و ذريّه او.

سپس فرمود: هر كس از اين عمل ناراحت است راه براى او باز است، از اينجا به آنجا برود و با دست مبارك به شام اشاره نمود!.