[١] و از همين مناقب از على ٧ نقل نموده است كه فرمود: به خدا سوگند، آيه‌اى از قرآن نازل نشد، مگر دانستم براى چه و در كجا نازل شده تحقيقا خداوند متعال، قلبى دانا و هوشمند و زبانى پرسنده و هدايت خواه به من عنايت كرده است.

[٢] و از همان كتاب از عبد الرحمن سلمى، نقل است كه گفت: به خدا سوگند، در تيره قريش، احدى همانند على بن ابى طالب نيافتم كه نسبت به قرائت قرآن، آگاه‌تر از على باشد.

[٣] و از همان كتاب از ابو البخترى، نقل است كه گفت: على ٧ را در حالى كه جامه‌

[١]. مناقب خوارزمى، فصل هفتم، ص ٤٦، فرائد السمطين، ج ١، ص ٢٠٠، حديث ١٥٧، باب چهلم؛ انساب الأشراف، ج ٢، ص ٩٨، حديث ٢٧؛ طبقات ابن سعد، ج ٢، ص ١٠١ چاپ ليدن و چاپ بيروت، ج ٢، ص ٣٣٨؛ شواهد التنزيل، فصل ٤، شماره ٢٨ مقدمه، ص ٣٣؛ كفاية الطالب، باب ٥٢، ص ٢٠٧؛ حلية الأولياء، ج ١، ص ٦٧؛ الاصابه ابن حجر، ج ٢، ص ٥٠٩ از ابى طفيل كه گفت: على هميشه مى‌فرمود: سلونى سلونى سلونى عن كتاب اللَّه« پرسش كنيد، بپرسيد، بپرسيد مرا از كتاب خدا، به خدا سوگند، آيه‌اى نيست، مگر كه مى‌دانم در شب يا در روز، نازل شده است»؛ الاستيعاب ابن عبد البر، در حاشيه الاصابه، ج ٣، ص ٤٣ از ابى طفيل كه گويد: على را ديدم كه در جمع سخنرانى نموده و مى‌فرمود: از من بپرسيد به خدا سوگند، نمى‌پرسيد از من از آيه‌اى مگر شما را با خبر از مضمون آن خواهم نمود و باز از كتاب خدا پرسش كنيد، چرا كه به خدا سوگند، آيه‌اى از كتاب خدا نيست، مگر اينكه مى‌دانم در شب يا روز، در زمين هموار يا در كوه، نازل گرديده است؛ فضائل الخمسة فيروزآبادى، ج ٢، ص ٢٦٦؛ حلية الأولياء ابى نعيم، ج ١، ص ٦٧، ترجمة امام على ٧ من تاريخ دمشق ابن عساكر، ج ٣، ص ٢٦، حديث ١١٤٧.

[٢]. ترتيب در بيان حديث، اقتضا دارد كه اين روايت، در مناقب خوارزمى باشد، امّا با تفحّص در اين كتاب بر آن اطلاع نيافتم، ولى حسكانى در شواهد التنزيل، فصل ٢ از مقدمه، ص ٢٤، حديث ١٥ و ١٧ و ١٩ و به سند ديگر از ابن عباس و ابن مسعود و سعيد بن جبير، مشابه اين روايت در همان فصل آورده است؛ ترجمة امام على ٧ من تاريخ دمشق ابن عساكر، ج ٣، ص ٣٥، احاديث ١٠٦١، ١٠٦٢؛ غاية النهاية در طبقات القراء، ج ١، ص ٥٤٦، شماره ٢٢٣٤.

[٣]. مناقب خوارزمى، فصل هفتم، ص ٤٧؛ مقتل خوارزمى، فصل چهارم، ص ٤٤؛ ينابيع المودّه، ص ٧٤، باب چهاردهم؛ احقاق الحق، ملحقات، ج ١٧، ص ٤٦٢ از مودة القربى سيّد على بن شهاب الدين همدانى، ص ١٢٦ و از سيد عطاء اللَّه و دشتكى، در اربعين، ص ٢٧ خطى و از علّامه محمد صالح كشفى، در مناقب مرتضوية، ص ٢٤٧؛ فرائد السمطين، ج ١، ص ٣٤٠، حديث ٢٦٣؛ امالى شيخ مفيد، مجلس ٥٥، ص ٣٤١؛ مناقب ابن شهر آشوب، ج ٢، ص ٣٨، بصائر الدرجات، ج ٣، ص ١٣٢، باب ٩.