آینه یقین (ترجمه کشف الیقین) - علامه حلی - الصفحة ٢٩٧ - مبحث دهم در اين كه پيامبر

داشته و آن كه وى را دشمن بدارد مرا دشمن داشته است! اى محمد! اين مژدگانى را به او ابلاغ كن. رسول خدا ٦ فرمايد: عرض كردم: پروردگارا! اين بشارت را به اطلاع او رساندم و او از اين مژده قدردانى نموده و گفت: من بنده‌اى از بندگان خدا و در قبضه قدرت او هستم، اگر مرا عتاب كند، علتش گناهانى است كه مرتكب شده‌ام و اگر وعده بخشش كه به من داده است، انجام دهد، به خاطر اين است كه خداوند، مولا و ناصرم مى‌باشد. خداوند فرمود: آرى وعده‌اى كه به او داده‌ام وفا خواهم نمود؛ عرض كردم:

پروردگارا! بهار ايمان به خويش را در عمق وجود او جاى بده، فرمود: قرار دادم، اما اى محمد! او را به بلاهايى چند كه هيچ كس از اوليائم را به آن امتحان نكرده‌ام، آزمايش خواهم نمود! گفتم: او برادر و يار ديرينه‌ام مى‌باشد [اين امتحان سنگين را به جايى ديگر سوق بده‌] فرمود: اين سرنوشتى است كه در علم من گذشته و او مبتلا به اين آزمايشها خواهد شد و اين نيست جز به خاطر درجات و مقامات عاليه و جز اين طريق راهى ندارد.

اگر على نبود نه حزب من و نه اولياى من و نه اولياى پيامبرانم شناخته نمى‌شدند.

اين روايات به بيش از سيصد طريق ياد شده است.