آینه یقین (ترجمه کشف الیقین) - علامه حلی - الصفحة ١٥٢ - جنگ بدر

قريش شعله‌ور گرديد.

خداى متعال در باره آزمايش مسلمانان مى‌فرمايد: «كَما أَخْرَجَكَ رَبُّكَ مِنْ بَيْتِكَ بِالْحَقِّ وَ إِنَّ فَرِيقاً مِنَ الْمُؤْمِنِينَ لَكارِهُونَ. يُجادِلُونَكَ فِي الْحَقِّ بَعْدَ ما تَبَيَّنَ كَأَنَّما يُساقُونَ إِلَى الْمَوْتِ وَ هُمْ يَنْظُرُونَ‌»:[١] همان گونه كه پروردگارت تو را از خانه‌ات به حق بيرون آورد و حال آنكه دسته‌اى از مؤمنان سخت كراهت داشتند. با تو در باره حق بعد از آنكه روشن گرديد مجادله مى‌كنند. گويى كه آنان را به سوى مرگ مى‌رانند و ايشان [بدان‌] مى‌نگرند». وقوع اين جنگ پس از هيجده ماه از هجرت رسول اكرم ٦ به مدينه بود و در آن روز على ٧ ٢٧ سال داشت.

[٢] مشركان قريش پافشارى زيادى در جنگ داشتند، چون شمار آنها از تعداد مسلمانان به مراتب زيادتر بود گرچه در بين آنها افرادى آينده‌نگر وجود داشت كه از پيگرد ستيزه‌گرى غافل نبودند، از اين رو با اكراه شركت كرده بودند و قريش آنها را به پيكار وامى‌داشتند و در مبارزه فقط هموزن و همشأن خود براى جنگ مى‌طلبيدند.

پيامبر ٦ ديگران را از نبرد با آنها منع نمود و فرمود: اين قوم همتاى خويش را خواهانند؛ از اين رو نخستين فردى كه رسول خدا ٦ به او مأموريت داد تا با آنها نبرد نمايد، على ٧ بود و هم رزم خويش وليد بن عتبه كه مردى شجاع و دلاورى بى‌باك بود را به رزم فراخواند، پس از لحظاتى كوتاه او را به قتل رسانيد.

[٣] عاص بن سعيد بن العاص كه مردى مهيب، هولناك و پر جرأت بود و به همين دليل كسى به نبرد او حاضر نمى‌شد نيز به دست آن حضرت كشته شد.

[١]. انفال، ٥- ٦.

[٢]. كشف الغمّه، ج ١، ص ١٨٣؛ طبقات ابن سعد، ج ٢، ص ١٧؛ ارشاد شيخ مفيد، ج ١، ص ٦٠، باب دوم، فصل ١٨.

[٣]. بحار الانوار، ج ١٩، ص ٣٣٨؛ ارشاد شيخ مفيد، ج ١، ص ٦٢، باب دوم، فصل ١٩.