آینه یقین (ترجمه کشف الیقین) - علامه حلی - الصفحة ٣٦٦ - مبحث بيست و يكم آياتى از قرآن است كه به اعتراف همه علما، در شأن على(ع) نازل شده است

رنگى، به خود پيچيده و ديدگانش پر از اشك بود و با زبان گلايه مى‌گفت: من و عمويت عباس و ابو بكر و عمر را از مسجد اخراج نمودى، ولى پسر عمويت را به مسجد راه دادى! در آن هنگام مردى از جا برخاست و با زبان طنز و طعن گفت: وى هميشه در ترفيع مقام پسر عمش مى‌كوشد! وقتى رسول خدا ٦ از ماجرا آگاه شد و دانست كه آن دستور بر ياران گران آمده، فرمان داد، تا در مسجد اجتماع كنند و در جمع آنان به سخنرانى پرداخت و در تمجيد و توحيد خداوند آنچنان بليغ و پرمحتوى سخن گفت كه تا آن زمان شنيده نشده بود! پس از ستايش الهى فرمود: مردم نه من اين درها را بسته‌ام و نه آنها را باز نموده‌ام و نه من او را به مسجد راه داده‌ام و نه ديگران را اخراج نموده‌ام [هر چه هست از فرمان الهى الهام گرفته و اين عمل را به فرمان خداوند انجام داده‌ام، سپس اين آيه شريفه را تلاوت نمود].

خداى متعال مى‌فرمايد: «وَ الْعَصْرِ إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ‌»:[١] سوگند به عصر [غلبه حق بر باطل‌] كه واقعا انسان دستخوش زيان است؛ مگر كسانى كه به خدا ايمان آورده و اعمال نيكو و پسنديده را انجام داده‌اند.

[٢] ابن عباس گويد: انسان زيانكار، ابو جهل است و آن كسانى كه ايمان آورده و اعمال پسنديده را انجام داده‌اند، على و سلمان مى‌باشند.

[٣] آيه كريمه: «وَ السَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ»:[٤] منظور از پيشگامان نخستين از

[١]. سوره عصر( ١٠٣)، ١- ٣.

[٢]. كشف الغمّة، ج ١ ص ٣٢٠، درّ المنثور، ج ٨، ص ٦٢٢؛ شواهد التنزيل، ج ٢، حديث ١١٥٤؛ احقاق الحق، ج ٣، ص ٣٨٢ و ج ١٤، ص ٣٣١ و ج ٢٠، ص ١١٧.

[٣]. كشف الغمّة، ج ١، ص ٣٢٠؛ شواهد التنزيل، ج ١، حديث ٣٤٦؛ خصائص الوحى المبين ابن بطريق، فصل نهم، حديث ٩٣، ص ١٢٧.

[٤]. سوره توبه( ٩)، ١٠٠.